De oude winterhoeve Hoofdstuk 2 – Een vergeten stukje dorpsgeschiedenis

De volgende ochtend werd Fenna wakker van een koude snoet tegen haar wang.

‘Novi… nog vijf minuutjes.’

Ze trok haar dekbed iets verder omhoog en draaide zich om. Maar Novi had duidelijk andere plannen. Het kleine bruine hondje sprong enthousiast op het bed en begon met haar voorpoten op het dekbed te trappelen.

Naast Fenna klonk een slaperige stem.

‘Volgens mij heeft iemand de wekker verkeerd ingesteld.’

Luke lag nog half onder zijn dekbed, met zijn haren alle kanten op.

Fenna opende één oog.

‘Wil jij haar even uitleggen dat het nog vroeg is?’

Luke keek naar Novi, die inmiddels tussen hen in stond te kwispelen.

‘Luister eens, jongedame. In dit huis begint de werkdag pas nadat ik koffie heb gehad.’

Novi reageerde door hem uitgebreid over zijn gezicht te likken.

‘Ja, dank je. Dat was precies wat ik nodig had.’

Fenna schoot in de lach.

Aan het voeteneind van het bed lag Nikita nog heerlijk te slapen. Ze tilde even haar kop op, keek naar het tafereel en besloot dat het absoluut niet de moeite waard was om op te staan.

‘Kijk,’ zei Luke. ‘Dat is pas een verstandige hond.’

Nikita liet een diepe zucht horen en sloot haar ogen weer.

Fenna keek naar de klok.

Het was half acht.

Ze had eigenlijk verwacht dat ze nauwelijks zou kunnen slapen. De avond ervoor was ze met haar hoofd vol ideeën naar bed gegaan. De oude winterhoeve, het fotoalbum van Shelby en de jaarlijkse wintermarkt hadden haar gedachten behoorlijk beziggehouden.

Maar nu het eindelijk ochtend was, voelde ze vooral een enorme nieuwsgierigheid.

Hoe zou de boerderij er tegenwoordig uitzien? Was de grote schuur nog intact? En waarom had niemand in het dorp ooit voorgesteld om daar opnieuw een wintermarkt te organiseren?

Ze sloeg haar dekbed open.

‘Kom, meiden. We gaan ontbijten. Vandaag hebben we iets bijzonders op de planning.’

Luke ging rechtop zitten.

‘Laat me raden. Een rustig dagje thuis?’

Fenna grijnsde.

‘Precies het tegenovergestelde.’

‘Dat dacht ik al.’

Beneden stond het koffiezetapparaat al te pruttelen toen Fenna de honden hun ontbijt gaf.

Luke had zijn werkbroek aangetrokken, maar in plaats van zijn gebruikelijke werk jas droeg hij een dikke wintertrui. Hij had zijn eerste afspraken van die ochtend verplaatst, zodat hij met Fenna en de anderen naar de oude winterhoeve kon gaan.

‘Heb je eigenlijk al bedacht wat je wilt doen als die boerderij er verschrikkelijk slecht aan toe is?’ vroeg hij terwijl hij twee sneetjes brood in het broodrooster stopte.

Fenna schonk zichzelf een grote mok thee in.

‘Dan bedenken we iets anders.’

‘Kijk, dat is een uitstekend begin.’

‘En als hij nog goed is…’

Luke draaide zich langzaam naar haar om.

‘Daar komt het.’

Fenna pakte haar notitieboek van de keukentafel.

‘Dan zouden we misschien de grote schuur kunnen gebruiken voor de wintermarkt. Met kraampjes langs de muren, een lange tafel in het midden en een gezellig hoekje waar Shelby kan voorlezen.’

Luke keek naar het notitieboek.

‘Je hebt er zeker nog helemaal niet over nagedacht?’

‘Nauwelijks.’

Hij begon te lachen.

‘Schat, er steken minstens twintig gekleurde briefjes uit dat boek.’

Fenna keek ernaar.

‘Eenentwintig.’

‘Natuurlijk.’

Luke zette een bord met geroosterd brood op tafel en ging tegenover haar zitten.

‘We moeten eerst weten wie de eigenaar is. En of het gebouw veilig is. Een oude boerderij die jarenlang leegstaat, kan behoorlijk wat verborgen gebreken hebben.’

Fenna knikte.

‘Dat weet ik. Daarom ben ik ook zo blij dat je meegaat.’

‘Aha. Dus ik mag vandaag voor expert spelen?’

‘En je krijgt koffie.’

‘Nu wordt het interessant.’

‘En misschien heeft Maggie nog wel wat lekkers meegenomen.’

Luke legde zijn hand plechtig op zijn hart.

‘Waarom heb je dat niet meteen gezegd?’

Onder de tafel klonk een zacht gepiep.

Novi zat keurig naast zijn stoel en keek hoopvol naar zijn boterham.

Luke keek naar beneden.

‘Nee, Baby Princes. Jij hebt net gegeten.’

Novi legde haar kop schuin.

‘Probeer het maar niet. Ik ben ongevoelig voor die blik.’

Fenna keek toe hoe hij een paar tellen later toch opstond om een hondenkoekje uit het trommeltje te halen.

‘Volkomen ongevoelig, hè?’

‘Ik ben gewoon een goede werkgever.’

‘Werkgever?’

‘Zij is verantwoordelijk voor de dagelijkse kwaliteitscontrole van alle pantoffels en sokken.’

Fenna schoot opnieuw in de lach.

Om negen uur stonden Fenna en Luke met Nikita en Novi voor Maggie ‘s Bakkerij.

De sneeuw van de vorige dag lag nog op de daken, maar de lucht was helder geworden. Een bleek winterzonnetje scheen over het dorpsplein en liet de bevroren takken van de oude lindeboom glinsteren.

Maggie stond al buiten te wachten.

Ze droeg een dikke winterjas, een gebreide muts waar haar lange oren onderuit staken en een grote tas over haar schouder.

‘Goedemorgen!’

Fenna keek naar de tas.

‘Wat heb je allemaal meegenomen?’

‘Een thermoskan thee, een thermoskan koffie, broodjes, koekjes, een kleine EHBO-set en natuurlijk mijn planner.’

Luke keek haar bewonderend aan.

‘Maggie, als jij ooit een eigen klusbedrijf begint, kom ik bij je werken.’

‘Dan moet je wel op tijd komen,’ antwoordde Maggie.

‘Laat maar zitten. Zei hij lachend’

Shelby verscheen vanuit haar boekenwinkel met het oude fotoalbum zorgvuldig verpakt in een stoffen tas. Ze had ook een klein notitieboek meegenomen waarin ze de avond ervoor verschillende vragen had opgeschreven.

‘Ik heb nog even in mijn oude dorpsboeken gezocht,’ vertelde ze. ‘Er staat verrassend weinig over de winterhoeve.’

‘Helemaal niets?’ vroeg Fenna.

‘Een paar vermeldingen. De boerderij is meer dan honderd jaar oud en werd vroeger gebruikt voor verschillende dorpsactiviteiten. Maar waarom de winterfeesten daar zijn gestopt, heb ik niet kunnen ontdekken.’

‘Misschien weten de oudere dorpsbewoners er meer van,’ zei Maggie.

‘Dat dacht ik ook.’

Luke keek op zijn horloge.

‘Nou, zullen we gaan? Voordat Fenna hier op het plein alvast een nieuwe wintermarkt begint.’

‘Ik hoorde dat!’

‘Dat was ook de bedoeling.’

De Creatieve Aapjes kwamen op dat moment aanrennen vanuit het atelier. Ze hadden een kleine rugzak meegenomen en droegen allebei een dikke sjaal.

Fenna keek nieuwsgierig naar de rugzak.

‘Wat zit daarin?’

Een van de Aapjes haalde trots een rol meetlint tevoorschijn.

Het andere liet een doos kleurpotloden zien.

Luke knikte goedkeurend.

‘Kijk. Eindelijk iemand die goed voorbereid is.’

Maggie trok haar wenkbrauwen op.

‘Pardon?’

‘Behalve jij natuurlijk.’

Ze begonnen allemaal te lachen.

Even later vertrok de kleine groep richting de rand van Midwinter Village.

De weg naar de oude winterhoeve voerde hen eerst door de vertrouwde winkelstraat.

Bij de bloemenwinkel zwaaide de eigenaar enthousiast naar Luke.

‘Hé, Luke! Dat kozijn sluit weer perfect!’

Luke stak zijn hand op.

‘Mooi! Dan hoef je voorlopig geen bloemen buiten te kweken!’

De bloemist lachte en verdween weer naar binnen.

Ze liepen verder, langs het oude dorpsplein en de kleine kerk met zijn hoge toren. Daarna veranderden de klinkers langzaam in een smalle landweg.

Aan weerszijden stonden oude bomen waarvan de takken bedekt waren met een dun laagje rijp.

Nikita liep tevreden naast Fenna. Ze kende deze route goed en bleef regelmatig staan om aan de voet van een boom te snuffelen.

Novi rende enthousiast van het ene interessante geurtje naar het andere, totdat ze plotseling iets ontdekte in een hoopje sneeuw.

Ze dook er met haar hele snoet in.

‘Novi! Wat heb je daar?’

Het hondje kwam tevoorschijn met een enorme, halfbevroren tak in haar bek.

De tak was bijna twee keer zo lang als zijzelf.

Luke bleef staan.

‘Kijk eens aan. Onze eerste bouwmaterialen zijn al binnen.’

Fenna lachte.

‘Volgens mij heeft ze grotere plannen dan wij.’

Novi probeerde de tak mee te nemen, maar bleef er voortdurend mee achter struiken en boomstammen haken.

Uiteindelijk liet ze hem met zichtbare tegenzin achter.

Verderop verscheen het oude stenen bruggetje.

Het boog sierlijk over een smalle beek, waarvan de oevers bedekt waren met sneeuw. Aan de overkant begon een uitgestrekte boomgaard. De kale appelbomen stonden in lange rijen en hun donkere takken tekenden zich af tegen de bleke winterlucht.

Shelby bleef even staan.

‘Wat is het hier eigenlijk prachtig.’

Maggie knikte.

‘Ik kom hier bijna nooit. Zonde eigenlijk.’

Fenna keek naar de oude bomen.

‘Stel je eens voor hoe mooi dit in het voorjaar is, wanneer alles in bloei staat.’

‘Of in de herfst,’ zei Maggie. ‘Met al die appels.’

Luke keek naar de boomgaard.

‘En een hoop snoeiwerk.’

Fenna schudde lachend haar hoofd.

‘Daar heb je hem weer.’

Maar toen ze het bruggetje overstaken, werd het langzaam stiller.

De huizen van het dorp verdwenen achter de bomen. Alleen het zachte gekraak van de sneeuw onder hun schoenen en het geritsel van de kale takken waren nog te horen.

En toen verscheen de oude winterhoeve.

Aan het einde van het smalle landweggetje stond een groot smeedijzeren hek.

De donkergroene verf bladderde op verschillende plaatsen af en langs de stenen hekpilaren groeide klimop. Achter het hek liep een oprijlaan die bijna volledig verscholen lag onder gevallen bladeren en sneeuw.

Verderop stond de boerderij.

Fenna bleef onmiddellijk staan.

‘O… wauw, wat mooi.’

Zelfs vanaf de weg was te zien dat het gebouw ooit prachtig moest zijn geweest.

De oude rode bakstenen gevel had hoge ramen met donkergroene luiken. Het dak liep aan beide kanten diep naar beneden en naast het woonhuis stond een grote houten schuur met zware dubbele deuren.

Op het erf stond een enorme oude kastanjeboom.

Zijn kale takken strekten zich als beschermende armen uit over de besneeuwde binnenplaats.

Maar overal waren ook tekenen van verval.

Een van de luiken hing scheef. Verschillende dakpannen waren verschoven en de houten omheining langs het erf was op sommige plaatsen omgevallen.

Fenna liep langzaam naar het hek.

‘Dit is nog mooier dan op de foto.’

Luke bleef naast haar staan en bekeek het gebouw aandachtig.

‘Het heeft zeker karakter.’

Hij wees naar de rechterkant van de schuur.

‘Maar daar moeten we wel voorzichtig mee zijn. Kijk eens naar die dakrand.’

Maggie volgde zijn blik.

Een deel van de houten dakrand hing scheef en langs de muur groeide een dikke laag klimop.

‘Zou het nog te herstellen zijn?’ vroeg ze.

Luke haalde zijn schouders op.

‘Dat kan ik vanaf hier niet zeggen. We moeten eerst weten hoe het gebouw er vanbinnen uitziet. En of de constructie nog goed is.’

Shelby haalde het oude fotoalbum uit haar tas.

Ze sloeg het open op de pagina met de wintermarkt en hield de foto omhoog.

Fenna keek van de foto naar de boerderij.

‘Het is echt dezelfde plek.’

Op de oude afbeelding stonden tientallen dorpsbewoners voor het gebouw. De schuurdeuren waren wijd geopend, er hingen lantaarns langs de gevel en overal op het erf stonden gezellige marktkraampjes.

Nu was het er stil.

Heel stil.

Novi begon nieuwsgierig aan de voet van het hek te snuffelen.

Nikita stond naast Fenna en keek rustig over het erf.

‘Ik vraag me af hoelang hier al niemand meer is geweest,’ zei Shelby zachtjes.

Luke wees naar de verse bandensporen in de sneeuw langs de weg.

‘Volgens mij komt er af en toe nog wel iemand.’

Fenna draaide zich naar hem om.

‘Denk je?’

‘Die sporen zijn in ieder geval niet van honderd jaar geleden.’

Maggie pakte haar telefoon.

‘Misschien kunnen we via de gemeente achterhalen wie de eigenaar is.’

Shelby bladerde nogmaals door het album.

‘Of via de historische vereniging. Ik weet dat meneer Van Dijk daar vroeger actief bij betrokken was.’

Fenna keek opnieuw naar de boerderij.

Ze kon zich bijna voorstellen hoe het erf er vroeger had uitgezien. Hoe mensen met manden vol zelfgemaakte producten over de oprijlaan wandelden, hoe kinderen rondom de kastanjeboom speelden en hoe de geur van warme soep vanuit de grote schuur naar buiten kwam.

‘Wat zou het toch mooi zijn,’ zei ze zachtjes.

Luke keek haar aan.

‘Wat?’

‘Als we deze plek weer tot leven konden brengen.’

Hij glimlachte.

‘Daar is-ie. Het eerste grote plan van vandaag.’

Fenna gaf hem een speels duwtje.

‘Ik zei alleen dat het mooi zou zijn.’

‘Natuurlijk, schat.’

Ze besloten eerst een rondje langs de buitenkant van het terrein te lopen, zonder het hek te openen.

Aan de zijkant van de boerderij liep een smal openbaar wandelpad langs de oude boomgaard. Vanaf daar konden ze de grote schuur en een deel van de achtertuin goed bekijken.

Maggie maakte ondertussen aantekeningen in haar planner.

‘Als we hier ooit iets zouden organiseren, hebben we in ieder geval genoeg ruimte nodig voor de kraampjes.’

‘En voor een grote tafel,’ vulde Fenna aan.

‘En een leeshoek,’ zei Shelby.

Luke keek naar de schuur.

‘En een fatsoenlijk koffiezetapparaat.’

Fenna begon te lachen.

‘Dat staat inmiddels bovenaan jouw lijstje, hè?’

‘Uiteraard.’

De Creatieve Aapjes hadden ondertussen een plekje langs het wandelpad gevonden waar ze de boerderij konden tekenen.

Een van hen maakte een prachtige schets van de oude kastanjeboom. Het andere tekende een enorme wintermarkt met zoveel kraampjes dat ze bijna niet allemaal op het papier pasten.

Maggie keek over hun schouders mee.

‘Volgens mij zijn jullie net zo enthousiast als Fenna.’

Luke boog zich over de tekening.

‘Ik zie alleen nog nergens een koffiekraam.’

Het kleinste Aapje pakte onmiddellijk een bruin kleurpotlood.

Even later verscheen er een klein kraampje met een grote koffiekop op het dak.

‘Kijk!’ zei Luke tevreden. ‘Dat begint ergens op te lijken.’

Fenna glimlachte.

Ondanks alle zorgen over het dorpshuis voelde het voor het eerst sinds gisteren alsof er misschien toch een oplossing bestond.

Maar ze wist ook dat ze niet zomaar plannen konden maken voor een gebouw waarvan ze de eigenaar niet eens kenden.

Ze pakte haar telefoon en maakte een paar foto's vanaf het wandelpad.

‘Laten we eerst uitzoeken van wie deze plek is.’

Shelby knikte.

‘Ik stel voor dat we straks bij meneer Van Dijk langsgaan. Misschien kan hij ons iets vertellen over de geschiedenis van de boerderij.’

‘En ik kan ondertussen eens informeren bij de gemeente,’ zei Maggie.

Luke keek nog één keer naar het dak van de grote schuur.

‘Als we toestemming krijgen om het terrein te bekijken, neem ik de volgende keer mijn gereedschap mee. Dan kan ik in ieder geval een eerste indruk krijgen van wat er allemaal moet gebeuren.’

Fenna keek hem glimlachend aan.

‘Je begint het stiekem toch wel leuk te vinden.’

Luke trok een onschuldig gezicht.

‘Ik? Welnee.’

Hij keek naar de oude boerderij.

‘Maar zo'n pand opknappen… dat zou natuurlijk wel een prachtige klus zijn.’

Op de terugweg begon het opnieuw zachtjes te sneeuwen.

Maggie stelde voor om bij haar bakkerij te lunchen voordat iedereen weer aan het werk ging. Daar hoefde Luke geen twee keer over na te denken.

‘Eindelijk iemand met een verstandig plan.’

Fenna keek hem lachend aan.

‘Volgens mij ben jij vandaag alleen maar meegegaan voor het eten.’

‘Dat is absoluut niet waar.’

Hij dacht even na.

‘Ook voor de koffie.’

Ze liepen terug over het oude bruggetje.

Nikita wandelde tevreden naast Fenna. Novi had inmiddels zoveel nieuwe geurtjes ontdekt dat ze voortdurend achterom keek, alsof ze het liefst meteen nog een rondje wilde lopen.

Toen ze de winkelstraat bereikten, was het dorpsplein alweer een stuk drukker geworden.

Voor het gesloten dorpshuis stond een klein groepje bewoners te praten. Een gemeentelijke wagen was gearriveerd en twee medewerkers waren bezig de schade te bekijken.

Fenna bleef even staan.

De grote ramen van het dorpshuis waren donker. Achter de voordeur stond een waarschuwingsbord en het water dat gisteren over de stoep had gestroomd, was inmiddels op sommige plaatsen bevroren.

Ze voelde opnieuw die kleine steek van teleurstelling.

Nog maar een paar weken tot de wintermarkt.

Zouden ze op tijd een oplossing kunnen vinden?

Luke legde zijn hand op haar schouder.

‘Hé. We hebben vandaag in ieder geval een mogelijke plek gevonden.’

Fenna knikte.

‘Nu nog hopen dat we hem mogen gebruiken.’

‘Eerst lunchen,’ zei Maggie beslist. ‘Met een lege maag lossen we helemaal niets op.’

Niemand sprak haar tegen.

Na de lunch besloten Fenna en Shelby een bezoek te brengen aan meneer Van Dijk.

Hij woonde in een klein bakstenen huisje aan de rand van het dorpsplein. Voor zijn raam stonden verschillende planten en naast de voordeur hing een oud koperen naambordje.

Toen Fenna aanbelde, duurde het even voordat er voetstappen klonken.

De deur ging voorzichtig open.

‘Fenna! Shelby! Wat gezellig.’

Meneer Van Dijk was een vriendelijke oudere man die al zijn hele leven in Midwinter Village woonde. Hij kende bijna iedere familie in het dorp en vertelde graag verhalen over vroeger.

‘Kom binnen, kom binnen. Het is veel te koud om buiten te blijven staan.’

In de woonkamer brandde een kleine houtkachel. Op de schoorsteenmantel stonden oude familiefoto's en aan de muur hing een grote ingelijste kaart van Midwinter Village.

Shelby haalde het fotoalbum uit haar tas.

‘We hopen eigenlijk dat u ons ergens mee kunt helpen.’

Meneer Van Dijk zette zijn leesbril op.

‘Nou, laat maar eens zien.’

Ze sloeg het album open op de pagina met de oude winterhoeve.

Hij bleef plotseling stil.

Zijn blik veranderde.

Heel voorzichtig pakte hij het album aan en bekeek de foto.

‘Ach… de winterhoeve.’

Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht.

‘Dat is lang geleden.’

Fenna schoof iets naar voren.

‘Kent u deze plek?’

Meneer Van Dijk begon zachtjes te lachen.

‘Of ik die plek ken? Kind, ik heb daar vroeger bijna iedere winter doorgebracht.’

Shelby keek Fenna verrast aan.

‘Echt?’

Hij knikte en wees naar de grote kastanjeboom op de foto.

‘Daar stond vroeger altijd een enorme houten tafel. Mijn moeder maakte grote pannen erwtensoep en mijn vader hielp met het opbouwen van de marktkraampjes.’

Zijn ogen dwaalden over de oude afbeelding.

‘Iedereen kwam daar samen. Niet alleen voor de wintermarkt, maar ook voor verjaardagen, oogstfeesten en allerlei andere dorpsactiviteiten.’

Fenna glimlachte.

‘Het klinkt geweldig.’

‘Dat was het ook.’

Hij bladerde langzaam door het album.

Toen hij de lege pagina's zag, fronste hij.

‘Hé… dat is vreemd.’

Shelby keek op.

‘Wat is er?’

‘Hier hoorden nog meer foto's te zitten.’

Hij wees naar de kleine vergeelde hoekjes die op het papier waren achtergebleven.

‘Volgens mij stonden hier foto's van de laatste wintermarkt die op de hoeve werd gehouden.’

Fenna voelde haar nieuwsgierigheid groeien.

‘Weet u waarom ze ermee zijn gestopt?’

Meneer Van Dijk legde het album voorzichtig op tafel.

Hij zweeg even.

‘Dat is een lang verhaal.’

Buiten sloeg de klok van de oude dorpskerk drie uur.

Fenna en Shelby keken elkaar aan.

Meneer Van Dijk stond langzaam op en liep naar een oude houten kast aan de andere kant van de kamer.

‘Wacht hier maar even. Volgens mij heb ik nog iets wat jullie graag willen zien.’

Hij opende de kast en haalde een kleine, stoffige houten doos tevoorschijn.

Op het deksel stond met vervaagde letters één woord geschreven.

Winterhoeve.

Fenna hield onwillekeurig haar adem in.

Misschien was de oude boerderij niet alleen de oplossing voor de wintermarkt.

Misschien stond ze op het punt een vergeten stukje dorpsgeschiedenis te ontdekken.