Hoofdstuk 1 – De wintermarkt in gevaar

Hoofdstuk 1 – De wintermarkt in gevaar

De eerste sneeuw van november kwam altijd onverwacht in Midwinter Village.

De avond ervoor had het nog geregend. De smalle klinkerstraatjes glommen in het licht van de oude straatlantaarns en de laatste herfstbladeren plakten tegen de stoepen. Maar ergens in de nacht was de regen overgegaan in sneeuw. Toen de eerste bewoners die ochtend hun gordijnen openden, lag er een dunne witte deken over het dorp.

Op de rode dakpannen van de oude bakstenen huisjes glinsterden kleine ijskristallen. De donkergroene luiken van de winkels waren nog gesloten en boven de winkelstraat hing de heerlijke geur van versgebakken brood.

Aan de rand van het dorpsplein, in een gezellig huis met een klein atelier aan de zijkant, werd de stilte plotseling verbroken.

‘Novi! Waar heb jij mijn sok gelaten?’

Vanuit de slaapkamer klonk het gelach van Luke.

‘Misschien heeft ze besloten om ook een eigen sokkencollectie te beginnen.’

Fenna verscheen in de deuropening met één sok aan haar voet en de andere hand in haar zij.

‘Heel grappig.’

Luke zat op de rand van het bed zijn werkschoenen aan te trekken. Zijn werkbroek zat onder de verfspetters van verschillende klussen en op zijn T-shirt stond het logo van zijn bedrijf: Luke's Klusbedrijf.

‘Kijk eens onder het bed,’ stelde hij voor.

Fenna bukte zich.

Twee grote bruine ogen keken haar vanuit de schemering aan.

Novi lag languit onder het bed. Tussen haar voorpoten lag een opvallend bekende sok.

‘Aha! Daar is de dief!’

Novi kwispelde enthousiast.

‘Kom maar hier, kleine draak.’

Fenna kroop half onder het bed en probeerde haar sok terug te pakken. Novi zag dat duidelijk als een uitnodiging voor een spelletje.

Luke leunde lachend tegen de deurpost.

‘Zal ik alvast een vermissingsbericht plaatsen in de dorpsapp?’

‘Als je niet oppast, zet ik jou er ook in.’

‘Dan vermeld je wel dat ik handig ben en bijna alles eet. Misschien levert het nog nieuwe klanten op.’

Fenna schoot in de lach.

‘Behalve geitenkaas.’

Luke trok een gezicht.

‘Daar begint het alweer. Het is nog niet eens acht uur!’

Uiteindelijk kwam Novi tevoorschijn met de sok nog altijd stevig in haar bek. Nikita stond inmiddels rustig in de deuropening en bekeek het tafereel alsof ze zich afvroeg waarom iedereen zich zo druk maakte.

‘Kijk,’ zei Luke. ‘Nikita heeft tenminste gevoel voor orde.’

Op dat moment liep Nikita naar de woonkamer en pakte een van Luke's pantoffels.

Fenna wees haar triomfantelijk na.

‘Wat zei je?’

Luke keek naar het plafond.

‘Ik woon hier met drie vrouwen en niemand luistert naar me.’

Een halfuur later was de rust enigszins teruggekeerd.

In de keuken stond het koffiezetapparaat te pruttelen. Luke kon zich geen ochtend voorstellen zonder een flinke kop koffie. Hij schonk zijn favoriete mok vol en leunde tevreden tegen het aanrecht.

Voor Fenna stond een grote pot thee klaar.

Door het keukenraam keek ze naar de eerste sneeuwvlokken die zachtjes naar beneden dwarrelden.

‘Luke, kom eens kijken!’

Hij kwam naast haar staan, zijn koffiemok in de hand.

‘Nou, dat wordt leuk vandaag.’

‘Mooi, hè?’

‘Prachtig. Vooral als ik straks bij mijn eerste klant de ladder in de sneeuw moet zetten.’

Fenna gaf hem een speels duwtje.

‘Jij weet ook overal iets praktisch van te maken.’

‘Daarom heb jij mij.’

Hij sloeg zijn vrije arm om haar heen en gaf haar een kus.

Luke had die ochtend verschillende klussen op zijn planning staan. Eerst moest hij bij de bloemenwinkel een beschadigd kozijn herstellen. Daarna zou hij bij een ouder echtpaar aan de rand van het dorp een slaapkamer schilderen. Als er nog tijd overbleef, wilde hij bij Maggie langsgaan om een loszittende plank in haar bakkerij te repareren.

 

Sinds hij Luke's Klusbedrijf was begonnen, was er eigenlijk altijd wel iets te doen.

In een dorp als Midwinter Village kende iedereen elkaar. En als er ergens een deur klemde, een muur geschilderd moest worden of een schutting na een storm scheef stond, wist men Luke meestal snel te vinden.

Fenna had minstens zoveel werk, maar dan op een heel ander gebied.

Naast het huis lag haar atelier, waar ze haar illustraties maakte en werkte aan de producten voor Creatieve Aap. Overal stonden kastjes vol papier, stickers, notitieboeken en knutselmaterialen. Aan de muur hingen tekeningen van haar vrienden en op een groot prikbord verzamelde ze ideeën voor toekomstige collecties.

Ze was dol op haar werk.

Alleen had ze soms iets te veel ideeën voor de beschikbare uren in een dag.

Luke keek naar het notitieboek dat naast haar theemok lag.

‘Wat staat er vandaag op de planning?’

Fenna sloeg het open.

‘Eerst naar Maggie om de wintermarkt te bespreken. Daarna wil ik een paar nieuwe illustraties afmaken, de voorraad controleren en misschien alvast beginnen met de ontwerpen voor de creatieve workshops.’

‘Misschien?’

‘Nou ja, waarschijnlijk.’

Luke nam een slok koffie.

‘En wanneer ga je lunchen?’

Fenna keek hem aan.

‘Dat staat er nog niet in.’

‘Zet er maar bij. Anders kom ik vanmiddag langs met een boterham en een officiële waarschuwing van Luke's Klusbedrijf.’

‘Een officiële waarschuwing?’

‘Wegens het niet onderhouden van de inwendige mens.’

Fenna begon te lachen en schreef overdreven plechtig LUNCH in haar planner.

Luke knikte goedkeurend.

‘Kijk. We boeken vooruitgang.’

Ondertussen stond Novi al voor de achterdeur. Haar staart bewoog zo enthousiast dat ze bijna haar evenwicht verloor.

Nikita zat keurig naast haar.

Fenna keek naar haar twee meiden.

‘Jullie willen natuurlijk ook nog wandelen.’

Luke zette zijn lege koffiemok in de gootsteen.

‘Ga jij maar lekker met ze naar buiten. Ik moet nog wat spullen in de bus leggen.’

Hij trok zijn werkjas aan, pakte zijn autosleutels en gaf Fenna een kus.

‘Veel plezier bij Maggie. En probeer niet de hele wintermarkt in je eentje te organiseren.’

Fenna glimlachte onschuldig.

‘Ik beloof helemaal niets.’

‘Dat dacht ik al.’

De winkelstraat van Midwinter Village zag eruit alsof iemand er die nacht een prachtig winterdecor van had gemaakt.

De oude bakstenen gevels stonden dicht tegen elkaar aan. Sommige winkeltjes hadden kleine houten luiken, andere sierlijke uithangborden of brede etalages met ouderwetse raamkozijnen. Op de vensterbanken lagen dennenappels en wintergroene takken.

Het was nog vroeg, maar de meeste winkeliers waren al druk bezig.

Voor de bloemenwinkel stond een grote mand met dennentakken en bij de boekwinkel werden nieuwe boeken in de etalage gezet.

Fenna wandelde met Nikita en Novi over de besneeuwde klinkers.

Nikita liep rustig naast haar. Ze genoot van de koude lucht en bleef regelmatig staan om uitgebreid aan een boom of struik te snuffelen. Haar zwart-witte vacht stak prachtig af tegen de sneeuw. Haar lange zwarte staart in een krul, met alleen het uiterste puntje wit, bewoog ontspannen heen en weer over haar rug..

Novi had duidelijk een heel andere opvatting van een rustige ochtendwandeling.

Ze sprong enthousiast door de kleine hoopjes sneeuw, onderzocht iedere lantaarnpaal en probeerde een dwarrelend blad te vangen.

‘Novi, als jij zo doorgaat, zijn we vanavond nog niet thuis.’

Fenna lachte en liep verder.

Bij de bloemenwinkel stond Luke inmiddels met de eigenaar te praten. Zijn werkbus stond iets verderop geparkeerd en naast de winkeldeur lag zijn gereedschapskist.

Toen Novi hem ontdekte, begon ze onmiddellijk enthousiast te kwispelen.

‘Hé, daar heb je mijn favoriete dames!’

Luke hurkte om de honden te begroeten.

‘Ben je nu al terug? Ik dacht dat jullie een flinke wandeling gingen maken.’

Fenna wees naar Novi.

‘We zijn twintig minuten onderweg en hebben ongeveer honderd meter afgelegd.’

Luke keek naar de kleine modderige pootjes.

‘Dat klinkt als een uitstekende prestatie.’

De eigenaar van de bloemenwinkel begon te lachen.

‘Als jullie klaar zijn met vergaderen, mag ik mijn kozijn dan nog terug?’

Luke stond op en pakte zijn gereedschapskist.

‘Ik kom eraan. Ik word hier gewoon opgehouden door mijn honden kindjes.’

Fenna gaf hem een kus en wandelde verder.

Een paar minuten later stond ze voor Maggie ‘s Bakkerij.

Achter de grote etalageruit lagen manden vol versgebakken brood en heerlijke kaneelbroodjes. Op het krijtbord naast de deur stond:

Vandaag vers: appel-kaneelbroodjes, winterthee en huisgemaakte soep.

Fenna snoof tevreden.

‘Nou, meiden. Volgens mij zijn we precies op tijd.’

Ze opende de deur.

Het kleine koperen belletje rinkelde vrolijk boven haar hoofd.

Binnen was het heerlijk warm.

De geur van versgebakken brood, kaneel en warme appeltaart kwam Fenna tegemoet. Op de vensterbanken stonden kleine lantaarns en achter de toonbank was Maggie druk bezig een bakplaat uit de oven te halen.

‘Daar ben je eindelijk!’

Maggie zette de bakplaat neer en keek naar de klok.

‘Je bent maar tien minuten te laat. Dat is bijna een record.’

Fenna trok haar jas uit.

‘Ik heb onderweg Luke nog even gezien.’

‘Natuurlijk.’

‘En Novi en Nikita moest iedere sneeuwvlok persoonlijk begroeten.’

Maggie keek naar het kleine bruine hondje dat inmiddels hoopvol voor de toonbank zat.

‘Dat geloof ik onmiddellijk.’

Ze haalde haar speciale trommeltje met hondenkoekjes tevoorschijn.

Novi ging zo keurig zitten dat Fenna onmiddellijk begon te lachen.

‘Kijk haar nou. Thuis luistert ze niet zo goed.’

‘Dat komt omdat ik de koekjes heb,’ antwoordde Maggie.

Nikita kreeg ook een koekje en liep daarna naar haar vertrouwde kleedje bij de verwarming.

Fenna koos hun gebruikelijke tafel bij het raam.

‘Heb je thee?’

Maggie keek haar overdreven verontwaardigd aan.

‘Fenna, je komt hier al jaren. Natuurlijk heb ik thee.’

Ze zette een grote mok voor haar neer.

‘En ik heb ook alvast een kaneelbroodje voor je apart gehouden.’

‘Daarom ben jij mijn vriendin.’

Even later arriveerde Shelby. Haar volledig zilvergrijze vacht glansde zacht in het warme licht van de bakkerij. Ze droeg een dikke gebreide sjaal en had een klein stapeltje boeken onder haar arm.

‘Goedemorgen allemaal.’

Ze keek naar Novi, die inmiddels met haar kop op Fenna’s voet lag.

‘Ik zie dat iemand alweer verwend wordt.’

‘Dat valt best mee,’ zei Fenna.

Maggie trok haar wenkbrauwen op.

‘Ze heeft inmiddels twee koekjes gekregen.’

Shelby glimlachte en schoof aan.

Niet veel later kwamen ook de Creatieve Aapjes binnen. Ze hadden een tas vol tekeningen meegenomen uit Fennas atelier en zagen eruit alsof ze onderweg minstens drie nieuwe ideeën hadden bedacht.

Maggie keek naar de stapel papier die op tafel verscheen.

‘Ik heb het gevoel dat we vandaag een lange vergadering krijgen.’

Fenna sloeg haar notitieboek open.

‘Nou, ik heb dus een paar ideetjes.’

Shelby glimlachte.

‘Een paar?’

‘Misschien iets meer dan een paar.’

Maggie schonk zichzelf een kop thee in.

‘Ik ga er maar eens goed voor zitten.’

De jaarlijkse wintermarkt was een van de belangrijkste tradities van Midwinter Village. Ieder jaar kwamen de inwoners samen om te genieten van kleine marktkraampjes, warme drankjes, zelfgemaakte cadeautjes, creatieve activiteiten en heerlijke winterse lekkernijen.

Voor Fenna was het vooral een gelegenheid om iedereen samen te brengen.

Ze vertelde enthousiast over haar plannen voor een grote creatieve tafel waar iedereen kon aanschuiven. Kinderen konden winterkaarten maken, volwassenen konden aan hun eigen scrapbook werken en misschien konden ze zelfs een gezamenlijke herinneringsmuur maken met oude foto's van het dorp.

Maggie bestudeerde haar tekeningen.

‘Die gezamenlijke tafel vind ik mooi.’

‘Ja, hè? Ik zat eraan te denken dat iedereen iets kan meenemen. Iemand maakt soep, iemand anders bakt brood en misschien kunnen we de mensen die niet zo gemakkelijk de deur uit komen persoonlijk uitnodigen.’

Maggie keek op.

‘Dat vind ik eigenlijk een prachtig idee.’

Shelby knikte instemmend.

‘En misschien kunnen we ook een voorleesmiddag organiseren. Ik heb nog een paar prachtige oude winterverhalen in mijn winkel liggen.’

‘O, dat is leuk!’ Fenna keek onmiddellijk naar Maggie. ‘Kunnen we dat ook toevoegen?’

Maggie sloeg haar planner open.

‘Als we zo doorgaan, moeten we het dorpshuis uitbreiden.’

Iedereen begon te lachen.

Niemand wist op dat moment hoe ironisch die woorden later zouden klinken.

Tegen het einde van de ochtend was de sneeuw overgegaan in een fijne, koude motregen.

Shelby was teruggekeerd naar haar boekenwinkeltje om een bestelling klaar te maken. Maggie stond achter de toonbank en Fenna hielp haar met het inpakken van een aantal cadeaudozen voor de wintermarkt.

Nikita lag tevreden op haar kleedje bij de verwarming.

Novi had inmiddels ontdekt dat er onder de grote tafel af en toe kruimels vielen. Ze hield die plek nauwlettend in de gaten.

‘Zou jij de linten even willen pakken?’ vroeg Maggie.

Fenna draaide zich om.

Op dat moment ging de deurbel.

Luke kwam binnen met zijn gereedschapskist in zijn hand.

‘Goedemiddag, dames. Is hier toevallig een bakkerij waar ze ook koffie verkopen?’

Maggie keek op.

‘Alleen als je eerst die plank repareert.’

Luke zette zijn gereedschapskist neer.

‘Aha. Chantage met koffie. Dat is wel heel gemeen.’

Fenna begon te lachen.

‘Je bent precies op tijd. We waren net bezig met de voorbereidingen voor de wintermarkt.’

Luke keek naar de grote stapel cadeaudozen op tafel.

‘Dat zie ik. Volgens mij kunnen jullie beter een verhuisbedrijf inhuren.’

‘Heel grappig,’ zei Fenna.

Maggie zette een grote mok koffie voor hem neer.

‘Hier. Eerst even opwarmen.’

Luke nam tevreden een slok.

‘Kijk. Daarom kom ik hier zo graag.’

Hij keek naar de schaal met kaneelbroodjes.

‘Zijn die ook voor de klanten?’

‘Ja.’

‘Mooi. Dan ben ik vandaag klant.’

Maggie schudde lachend haar hoofd en schoof de schaal naar hem toe.

Terwijl Luke de loszittende plank achter de toonbank repareerde, vertelden Fenna en Maggie hem over hun plannen voor de wintermarkt.

‘Een grote creatieve tafel, een leeshoek, verschillende kraampjes en een gezamenlijke maaltijd,’ somde Fenna op.

Luke keek op van zijn werk.

‘Dus eigenlijk willen jullie het hele dorp in het dorpshuis stoppen?’

‘Ongeveer.’

‘Dan hoop ik dat de muren stevig genoeg zijn.’

Hij draaide de laatste schroef vast en keek tevreden naar zijn werk.

‘Zo. Die kan er voorlopig weer tegenaan.’

Maggie controleerde de plank.

‘Perfect. Dank je wel, Luke.’

‘Graag gedaan. De rekening stuur ik wel naar Novi.’

Novi keek op toen ze haar naam hoorde.

‘Ze betaalt in hondenkoekjes,’ zei Fenna.

‘Daar kan ik helaas mijn leveranciers niet mee betalen.’

Hij gaf haar een knipoog.

Fenna keek naar de klok.

‘Ik moet eigenlijk nog even met de meiden wandelen.’

Luke pakte zijn gereedschapskist.

‘Ik moet nog langs een klant. Zullen we vanavond samen eten?’

‘Natuurlijk.’

‘Mooi. En geen geitenkaas, hè?’

Fenna schoot in de lach.

‘Dat beloof ik.’

Buiten was het heerlijk fris.

Fenna liep met Nikita en Novi over het dorpsplein. Nikita wandelde rustig naast haar, terwijl Novi probeerde iedere plas en ieder hoopje sneeuw persoonlijk te onderzoeken.

Maar toen ze langs het dorpshuis liepen, bleef Nikita plotseling staan.

Ze spitste haar oren.

Vanuit de richting van het gebouw klonk een vreemd geluid.

Tik… tik… tik…

Nikita liep voorzichtig naar de voordeur.

Fenna volgde haar blik.

Vanonder de zware houten deur liep een smal stroompje water over de klinkers. Het water verzamelde zich in een plas bij de onderste traptrede en stroomde langzaam richting het plein.

‘Dat hoort daar niet.’

Fenna liep naar de deur en probeerde door het raam te kijken.

Binnen was het donker.

Nikita begon te blaffen.

Novi vond de plas ondertussen bijzonder interessant en wilde er onmiddellijk met haar voorpoten in springen.

‘Nee, Novi. Even wachten.’

Fenna pakte haar telefoon en belde Maggie.

‘Kun je even naar het dorpshuis komen? Ik denk dat we een probleem hebben.’

Daarna belde ze Luke.

‘Hé, schat. Ben je toevallig in de buurt van het dorpsplein?’

‘Ja, hoezo?’

‘Er loopt water onder de deur van het dorpshuis vandaan. De beheerder is onderweg, maar ik vertrouw het niet helemaal.’

‘Ik kom eraan.’

Tien minuten later stond de hele groep voor het gebouw.

Toen de beheerder de deur opende, bleef hij geschrokken staan.

‘O, nee…’

In de hal lag een grote plas water. Verderop druppelde het vanaf het plafond op de houten vloer. Een beschadigde leiding op de bovenverdieping bleek al enige tijd water te lekken.

De beheerder liep onmiddellijk naar de hoofdkraan.

Luke keek voorzichtig vanaf de ingang naar binnen.

‘Dat is flink misgegaan.’

Fenna stond naast hem, met Nikita en Novi veilig aan hun riemen.

‘Denk je dat het snel gerepareerd kan worden?’

Luke keek naar de beschadigde vloer.

‘De leiding misschien. Maar die vloer en het plafond moeten eerst goed onderzocht worden.’

De beheerder kwam terug en bevestigde zijn vermoeden.

‘Ik vrees dat we het gebouw voorlopig moeten sluiten.’

Maggie werd stil.

‘Ook voor de wintermarkt?’

De beheerder keek haar verdrietig aan.

‘Het spijt me, Maggie. Dat zou niet veilig zijn.’

Buiten tikte de motregen tegen de ramen.

Fenna keek naar de grote zaal.

Ze kon zich nog precies herinneren hoe het hier vorig jaar had uitgezien. De kraampjes vol handgemaakte cadeautjes, de kinderen die hun zelfgemaakte kaarten trots aan hun ouders lieten zien en de lange rij bij Maggie ‘s kraam met warme chocolademelk.

Ze dacht aan de oudere mevrouw die haar had verteld dat de wintermarkt haar favoriete dag van het jaar was.

‘Er moet toch iets zijn wat we kunnen doen?’

Luke legde zijn arm om haar heen.

‘We vinden vast wel een oplossing. Maar laten we eerst zorgen dat iedereen hier veilig weg kan en de beheerder zijn werk kan doen.’

Fenna knikte.

Toch bleef ze nog even naar de lege zaal kijken.

De wintermarkt kon toch niet zomaar verdwijnen?

Het nieuws over het dorpshuis verspreidde zich die middag sneller dan de sneeuw op de daken bleef liggen.

Toen Fenna even later met Nikita en Novi bij Maggie ‘s Bakkerij terugkwam, stonden er al verschillende dorpsbewoners binnen. De bloemist had zijn werk even neergelegd, de eigenaresse van de stoffenwinkel zat aan een tafeltje bij het raam en zelfs Meneer van Dijk, die normaal gesproken zelden zijn huis verliet, was komen informeren naar de schade.

Maggie liep af en aan met thee, koffie en verse broodjes. Hoewel ze zich zichtbaar zorgen maakte, bleef ze voor iedereen zorgen.

‘De sporthal is al gereserveerd,’ vertelde de bloemist. ‘Ik heb net gebeld.’

‘En de school?’ vroeg Fenna.

‘Te klein,’ antwoordde Maggie vanuit de keuken. ‘Bovendien hebben ze die week hun eigen activiteiten.’

De eigenaresse van de stoffenwinkel zuchtte. ‘Wat jammer. Mijn kleindochter heeft al weken aan haar eerste eigen marktkraampje gewerkt.’

Fenna keek naar de vrouw.

‘Dan moeten we toch iets kunnen bedenken?’

Niemand antwoordde.

Door het raam zag ze Luke bij zijn werkbus staan. Hij was aan het bellen en maakte ondertussen aantekeningen op een stuk papier.

Even later kwam hij binnen.

‘Nou, ik heb goed nieuws en slecht nieuws.’

Maggie draaide zich onmiddellijk om.

‘Begin maar met het goede nieuws.’

‘Ik heb de timmerman gesproken. Hij wil best helpen met het herstel van het dorpshuis.’

‘En het slechte nieuws?’

Luke trok zijn werk jas uit.

‘Hij kan pas over drie weken beginnen. En dan moet eerst nog blijken hoeveel hout er vervangen moet worden.’

Fenna liet haar hoofd even op haar armen rusten.

‘Drie weken…’

Luke schoof naast haar aan en nam een slok van de koffie die Maggie voor hem had neergezet.

‘Ik heb ook nog een paar andere mensen gebeld. Iedereen wil helpen, maar we kunnen het gebouw niet zomaar weer gebruiken.’

‘En als we de markt buiten organiseren?’ vroeg Fenna.

Luke keek door het raam naar de sneeuw die inmiddels opnieuw begon te vallen.

‘Dat kan. Maar dan moet je wel rekening houden met het weer. Ik kan een paar stevige kraampjes bouwen, alleen heb je daarmee nog geen warme ruimte waar mensen kunnen zitten.’

Fenna keek naar meneer Van Dijk, die bij het raam zijn handen om een warme mok had gevouwen.

Luke volgde haar blik.

‘Precies,’ zei hij zachtjes. ‘We willen toch dat iedereen erbij kan zijn?’

Ze knikte.

Dat was juist het bijzondere aan de wintermarkt. Het was een plek waar iedereen welkom was. Waar niemand alleen aan een tafeltje hoefde te zitten als hij dat niet wilde en waar zelfs de kleinste kinderen zich urenlang konden vermaken.

Fenna kon zich nauwelijks voorstellen dat ze dat dit jaar moesten missen.

Tegen het einde van de middag begon de winkelstraat langzaam leeg te lopen. De meeste dorpsbewoners gingen naar huis en Maggie draaide het bordje op haar deur om.

Shelby kwam nog even langs om te horen of er nieuws was.

‘Ik heb iets bedacht,’ zei ze terwijl ze haar sjaal losmaakte. ‘Misschien kunnen we in mijn boekenwinkel een kleine winterbijeenkomst organiseren. Niet zo groot als de markt natuurlijk, maar dan hebben we in ieder geval iets.’

Maggie glimlachte dankbaar.

‘Dat zou gezellig zijn.’

Fenna keek naar haar vrienden.

‘Maar dan missen we nog steeds al die mensen die ieder jaar komen.’

Shelby knikte langzaam.

‘Dat is waar.’

Maggie begon de laatste mokken van de tafels te verzamelen.

‘Mijn grootmoeder vertelde vroeger altijd verhalen over de wintermarkt. Volgens haar was het ooit een veel groter dorpsfeest. Iedereen hielp mee, zelfs mensen die elkaar nauwelijks kenden.’

‘Groter dan nu?’ vroeg Fenna.

‘Blijkbaar wel. Ze vertelde over lange tafels, grote pannen soep, muziek en zelfgemaakte cadeautjes. Volgens mij werd het vroeger zelfs op een heel andere plek georganiseerd.’

Shelby bleef plotseling staan.

‘Wacht eens.’

Fenna keek op.

‘Wat?’

‘Ik denk dat ik daar foto's van heb.’

Maggie zette haar dienblad neer.

‘Waar?’

‘In een oud fotoalbum dat ik vorige week in de opslag van mijn boekenwinkel vond. Ik was eigenlijk van plan het binnenkort eens rustig door te kijken.’

Fenna stond onmiddellijk op.

‘Dan gaan we dat toch nu doen?’

Luke keek op van zijn koffie.

‘Schat, volgens mij heeft Shelby nog geen ja gezegd.’

Shelby lachte.

‘Jawel hoor. Kom maar mee.’

Luke zette zijn lege mok neer.

‘Kijk, dat scheelt. Anders had ik je straks nog met een breekijzer bij haar achterdeur aangetroffen.’

Fenna gaf hem een speelse duw.

‘Doe niet zo gek.’

‘Dat probeer ik al jaren. Het lukt niet.’

Shelby's Boekenhoek lag een paar deuren verderop.

Het was een klein winkeltje met hoge houten boekenkasten, een ouderwetse ladder en een gezellige leeshoek achter in de winkel. Op de vensterbanken stonden planten en kleine lampjes. Naast de fauteuils lag een stapel zachte dekens.

Buiten was het inmiddels donker geworden. De sneeuw dwarrelde langs de ramen en de straatlantaarns wierpen lange schaduwen over de witte klinkers.

Shelby stak de lampen in de leeshoek aan en verdween naar de opslag.

Maggie zette een schaal met overgebleven koekjes op tafel. Luke ging onmiddellijk zitten.

‘Zo. Dit is nog eens een goede vergadering.’

‘Jij denkt ook alleen maar aan eten,’ zei Fenna.

Luke keek haar verbaasd aan.

‘Dat is niet waar. Ik denk ook aan koffie.’

Maggie schudde lachend haar hoofd.

‘Gelukkig maar dat ik geen geitenkaaskoekjes heb gebakken.’

Luke trok zo'n afschuwelijk gezicht dat Fenna bijna haar thee morste.

‘Dan was ik onmiddellijk naar huis gegaan.’

Nikita lag ondertussen tevreden naast Fenna’s stoel. Novi had een zacht kleedje bij de verwarming ontdekt en was bezig daar een zo comfortabel mogelijk nestje van te maken.

De Creatieve Aapjes zaten aan de lage tafel en bladerden nieuwsgierig door een paar prentenboeken.

Even later keerde Shelby terug met een groot, oud fotoalbum onder haar arm.

‘Gevonden!’

Ze legde het voorzichtig op tafel.

De donkerbruine kaft was versleten en de hoeken waren verstevigd met kleine metalen plaatjes. Op de voorkant stonden in sierlijke gouden letters de woorden Herinneringen aan Midwinter Village.

Fenna schoof haar stoel dichterbij.

Shelby sloeg het album open.

Op de eerste pagina's stonden oude foto's van het dorp. De winkelstraat zag er verrassend vertrouwd uit, al waren sommige winkels inmiddels verdwenen of veranderd.

‘Kijk nou!’ riep Maggie. ‘Dat is mijn bakkerij!’

Ze wees naar een foto waarop een oudere vrouw voor een etalage vol broden stond.

‘Volgens mij is dat de vorige eigenaresse.’

Luke boog zich over de tafel.

‘Moet je dat kozijn zien. Dat is nog echt ouderwets vakwerk.’

Fenna keek hem lachend aan.

‘Jij ziet ook overal werk in.’

‘Tja… wat zal ik zeggen.’

Ze bladerden verder.

Er waren foto's van zomerse dorpsfeesten, een oude optocht en kinderen die op het dorpsplein spelletjes speelden.

Toen sloeg Shelby een pagina om en verscheen er een grote zwart-witfoto van een winterfeest.

Maggie boog zich voorover.

‘Wacht eens…’

Op de foto stond een enorme houten tafel. Mensen zaten dicht tegen elkaar aan, sommigen met dikke winterjassen over hun schouders. Op de achtergrond stonden verschillende kraampjes en een grote oude schuur.

Overal hingen lantaarns.

Een vrouw stond lachend met een grote pan soep naast de tafel.

‘Dat moet de wintermarkt zijn geweest,’ zei Shelby.

Fenna keek aandachtig naar de achtergrond.

‘Maar dat is het dorpshuis niet.’

‘Nee,’ antwoordde Shelby.

Ze sloeg de volgende pagina om.

Daar stond een prachtige oude boerderij.

Het gebouw had een hoge kap, zware houten deuren en een grote schuur met donkergroene luiken. Op het erf stonden marktkraampjes en langs de gevel hingen winterse versieringen.

Een groep dorpsbewoners poseerde lachend voor de ingang.

Onder de foto stond in sierlijke letters:

Wintermarkt op de oude winterhoeve.

Het werd stil aan tafel.

Zelfs Luke zette zijn koffiemok neer.

‘Hé, wacht eens. Die boerderij ken ik.’

Fenna draaide zich naar hem om.

‘Echt?’

Luke wees naar de grote schuur op de foto.

‘Volgens mij zijn we daar afgelopen zomer nog langs gewandeld. Voorbij het oude bruggetje, aan de andere kant van de boomgaard.’

Nikita tilde haar kop op.

Dat bruggetje kende ze inderdaad. Fenna en Luke wandelden daar regelmatig met haar en Novi.

‘Die grote boerderij met dat overwoekerde hek?’ vroeg Fenna.

‘Precies die.’

Shelby keek opnieuw naar de foto.

‘Ik geloof dat hij al jaren leegstaat.’

Fenna bestudeerde het gebouw aandachtig.

Er was iets bijzonders aan die plek. Zelfs op de oude zwart-witfoto straalde de boerderij een enorme gezelligheid uit.

Ze kon zich bijna voorstellen hoe het daar vroeger had geroken naar versgebakken brood en warme chocolademelk. Hoe kinderen over het erf hadden gerend en mensen elkaar onder de grote houten balken hadden ontmoet.

‘Waarom zijn ze eigenlijk gestopt met de wintermarkt op die plek?’ vroeg ze.

Shelby bladerde verder.

Maar de volgende pagina's waren leeg.

Je kon nog zien waar ooit foto's hadden gezeten. In een van de hoeken zat zelfs een klein stukje vergeeld papier vast.

‘Wat vreemd,’ zei Maggie.

Shelby streek voorzichtig met haar poot over de lege pagina.

‘Misschien zijn de foto's ooit uit het album gehaald.’

Fenna keek naar de oude boerderij op de vorige pagina.

‘Weet iemand van wie die hoeve tegenwoordig is?’

‘Geen idee,’ zei Shelby. ‘Maar misschien kan iemand van de historische vereniging ons verder helpen.’

Maggie trok haar planner naar zich toe.

‘Als je nu gaat zeggen wat ik denk dat je gaat zeggen…’

Fenna keek haar met een brede glimlach aan.

‘Wat als we er morgen gewoon eens gaan kijken?’

Maggie zuchtte.

‘Natuurlijk.’

‘We hoeven nog niets te beslissen. Alleen kijken.’

Luke leunde achterover in zijn stoel.

‘Nou, als die boerderij er nog staat, kan ik in ieder geval eens naar de buitenkant kijken. Maar voordat iemand met een hamer begint te zwaaien, moeten we natuurlijk eerst weten van wie het gebouw is en of het veilig is.’

Fenna glimlachte.

‘Dus je gaat mee?’

‘Natuurlijk ga ik mee.’

Hij pakte het laatste koekje van de schaal.

‘Maar ik stel wel één voorwaarde.’

Fenna trok haar wenkbrauwen op.

‘En dat is?’

‘Als we daar straks een complete boerderij moeten verbouwen, krijg ik onbeperkt koffie en heerlijke koekjes en gebakjes bij de koffie..’

Maggie begon te lachen.

‘Dat valt vast te regelen.’

 

Fenna schudde haar hoofd.

‘Je bent onmogelijk.’

‘Maar wel handig.’

Ze kon hem geen ongelijk geven.

Toen Fenna en Luke later die avond met Nikita en Novi naar huis wandelden, lag er inmiddels een dik pak sneeuw in de winkelstraat.

De meeste winkels waren gesloten. Alleen bij Maggie brandde nog licht en achter het raam van Shelby's Boekenhoek stond een klein lampje naast een stapel winterboeken.

Novi huppelde vrolijk door de sneeuw. Haar pootjes lieten kleine afdrukken achter op de witte stoep.

Nikita liep rustig naast Fenna en keek af en toe naar haar op, alsof ze precies wist dat haar baasje alweer met haar gedachten ergens anders was.

Luke pakte Fenna’s hand.

‘Je denkt nog steeds aan die boerderij, hè?’

Fenna keek hem aan.

‘Is dat zo duidelijk?’

‘Een beetje. Je bent al vijf minuten stil. Dat gebeurt niet vaak.’

Ze gaf hem lachend een duwtje.

‘Heel grappig.’

‘Ik doe mijn best.’

Fenna keek naar de besneeuwde winkelstraat.

‘Ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat die plek bijzonder is.’

Luke knikte.

‘Dat kan best. Maar laten we eerst eens gaan kijken hoe het er tegenwoordig uitziet.’

‘Denk je dat we er iets moois van kunnen maken?’

Hij keek haar aan.

‘Dat hangt ervan af hoeveel werk eraan zit. Maar als het gebouw nog goed is, kunnen we misschien een heel eind komen.’

Fenna kneep even in zijn hand.

‘Dank je.’

‘Waarvoor?’

‘Omdat je altijd meegaat in mijn gekke plannen.’

Luke glimlachte.

‘Niet altijd. Soms moet ik je eerst vertellen dat we geen tijd, ruimte of geld hebben voor al die plannen.’

‘Dat is waar.’

‘En meestal bedenk je dan gewoon een andere manier.’

Fenna begon te lachen.

‘Je kent me veel te goed.’

Thuis aangekomen droogden ze eerst de pootjes van beide honden af. Novi probeerde zoals altijd met de handdoek te spelen, terwijl Nikita geduldig wachtte totdat Fenna klaar was.

Daarna kregen de meiden hun avondeten en zochten ze allebei hun favoriete plekje op.

Luke maakte het gezellig in de woonkamer, terwijl Fenna een grote mok warme chocolademelk met een flinke toef slagroom klaarmaakte. Luke schonk zichzelf nog een laatste kop koffie in.

‘Weet je zeker dat je nog koffie wilt?’ vroeg Fenna.

‘Het is pas avond.’

‘Precies.’

Luke grijnsde.

‘Ik slaap er heerlijk op.’

Ze namen samen plaats op de bank, met een warme deken over hun benen.

Nikita kwam naast Fenna liggen en legde haar kop op haar schoot. Novi kroop tevreden tegen Luke aan.

Buiten bleef de sneeuw vallen.

Fenna keek door het raam naar de witte daken van Midwinter Village.

Ze dacht aan het dorpshuis. Aan alle mensen die hadden uitgekeken naar de wintermarkt. En aan de oude zwart-witfoto van de winterhoeve.

Misschien was het een dwaas idee om te denken dat ze in een paar weken tijd een vergeten traditie nieuw leven konden inblazen.

Maar misschien…

Fenna glimlachte en pakte haar telefoon.

Ze stuurde een bericht naar de groepsapp.

Morgen gaan we op onderzoek uit. Warme kleding aan en vergeet de chocolademelk niet!

Maggie antwoordde vrijwel onmiddellijk.

En een planning, Fenna. Vergeet de planning niet.

Shelby stuurde een foto van het oude album.

Ik neem dit mee. Misschien ontdekken we nog iets bijzonders.

Fenna legde haar telefoon neer.

Luke keek haar glimlachend aan.

‘En? Heb je alweer een nieuw plan?’

Fenna kroop iets dichter tegen hem aan.

‘Misschien.’

‘Dat dacht ik al.’

Nikita zuchtte tevreden en Novi was inmiddels diep in slaap gevallen.

Fenna keek naar haar kleine gezin.

‘Volgens mij wordt dit een bijzondere winter.’

Luke gaf haar een kus op haar voorhoofd.

‘Dat denk ik ook.’

Hij nam nog een slok koffie.

‘Al hoop ik wel dat die oude boerderij een fatsoenlijk koffiezetapparaat heeft.’

Fenna schoot in de lach.

 

En aan de rand van Midwinter Village, achter de oude boomgaard en een smal besneeuwd landweggetje, stond een boerderij die al jarenlang op haar volgende hoofdstuk wachtte.

De oude winterhoeve.