Hoofdstuk 3 – Vijf vrienden, duizend ideeën

De kleine houten doos stond midden op de salontafel van meneer Van Dijk.

Fenna boog nieuwsgierig naar voren. Op het donkere deksel stond in sierlijke, inmiddels bijna vervaagde letters het woord Winterhoeve. Het hout was op sommige plaatsen beschadigd en het kleine koperen slotje had zijn glans allang verloren.

Meneer Van Dijk streek voorzichtig met zijn hand over het deksel.

‘Deze doos heb ik van mijn moeder gekregen, vlak voordat ze overleed. Ze zei altijd dat ik hem goed moest bewaren. Er zitten herinneringen in die nergens anders meer te vinden zijn.’

Shelby schoof iets dichterbij.

‘Mogen we kijken?’

‘Natuurlijk. Daar heb ik hem juist voor gepakt.’

Met een zacht klikje opende hij het slot.

Binnenin lagen oude foto's, vergeelde brieven, een stapeltje handgeschreven recepten en een zorgvuldig opgevouwen plattegrond. Helemaal onderin lag een klein stoffen zakje met een rood lint eromheen.

Fenna keek haar ogen uit.

‘Wat bijzonder!’

Meneer Van Dijk pakte de bovenste foto.

Daarop stond de oude winterhoeve, maar anders dan op de foto's in Shelby's album. De schuurdeuren stonden wagenwijd open en rondom de grote kastanjeboom hingen tientallen lantaarns. Over het erf liepen mensen met manden, kinderen droegen zelfgemaakte versieringen en op de achtergrond stond een lange rij houten marktkraampjes.

‘Dit was de laatste grote wintermarkt die we daar hebben gehouden,’ vertelde hij.

Shelby bestudeerde de foto aandachtig.

‘Maar waarom zijn jullie ermee gestopt?’

Meneer Van Dijk leunde achterover in zijn fauteuil.

‘De boerderij was vroeger eigendom van de familie Vermeer. Het waren ontzettend lieve mensen. Ze hadden geen kinderen, maar behandelden zo'n beetje het hele dorp als familie.’

Hij wees naar een oudere vrouw op de foto.

‘Dat is mevrouw Vermeer. Zij organiseerde bijna alles. Als er ergens hulp nodig was, stond ze vooraan. En haar man zorgde ervoor dat de schuur iedere winter warm en gezellig was.’

Fenna glimlachte.

‘Dat klinkt als een prachtige plek.’

‘Dat was het ook.’

Hij werd even stil.

‘Maar toen meneer Vermeer overleed, werd het voor zijn vrouw steeds moeilijker om de boerderij te onderhouden. Ze wilde de wintermarkt graag blijven organiseren, maar het gebouw had dringend onderhoud nodig. Het dak begon te lekken en de oude verwarmingsinstallatie moest worden vervangen.’

Shelby keek naar de foto.

‘Dus toen is de markt verhuisd?’

‘Uiteindelijk wel. Het nieuwe dorpshuis was net gebouwd en iedereen dacht dat het praktischer zou zijn om de wintermarkt voortaan daar te houden.’

‘En mevrouw Vermeer?’ vroeg Fenna.

‘Zij bleef nog een paar jaar op de boerderij wonen. Daarna verhuisde ze naar haar zus. Sindsdien heeft het gebouw verschillende eigenaren gehad, maar niemand heeft er ooit echt iets mee gedaan.’

Fenna keek naar de houten doos.

‘Wat jammer.’

Meneer Van Dijk knikte.

‘Het verdrietigste vond ik eigenlijk dat de boerderij vroeger een plek was waar iedereen welkom was. En toen hij leeg kwam te staan, verdween dat stukje gezelligheid langzaam uit het dorp.’

Hij pakte de opgevouwen plattegrond uit de doos.

‘Maar kijk eens. Misschien vinden jullie dit interessant.’

Fenna en Shelby bogen zich over de oude plattegrond.

Het was een handgetekende tekening van de winterhoeve, met daarop het woonhuis, de grote schuur, de boomgaard en verschillende kleinere bijgebouwen.

Naast de schuur stond met sierlijke letters geschreven:

Gemeenschappelijke winterruimte.

Fenna wees ernaar.

‘Wat bedoelden ze daarmee?’

‘Dat was de grote zaal,’ vertelde meneer Van Dijk. ‘Daar werden vroeger niet alleen wintermarkten gehouden, maar ook verjaardagen, kleine toneelvoorstellingen en gezamenlijke maaltijden.’

Shelby ontdekte een andere ruimte.

‘En hier staat bibliotheek.’

Meneer Van Dijk glimlachte.

‘Mevrouw Vermeer was dol op boeken. Ze had een kleine verzameling waar iedereen uit het dorp boeken mocht lenen. Soms las ze op zondagmiddag voor aan de kinderen.’

Shelby keek op.

‘Wat ontzettend leuk!’

Fenna kon de opwinding in haar stem horen.

‘Dat zou toch geweldig zijn als we dat opnieuw konden doen?’

Meneer Van Dijk wees naar een kleinere ruimte aan de achterkant van het gebouw.

‘Hier had mijn moeder vroeger een kleine handwerkruimte. In de winter kwamen de vrouwen uit het dorp samen om te breien, naaien en cadeautjes te maken.’

Fenna keek hem met grote ogen aan.

‘Een creatief atelier?’

‘Zo zou je het tegenwoordig waarschijnlijk noemen.’

Ze kon haar enthousiasme nauwelijks onderdrukken.

Een grote zaal voor de wintermarkt. Een gezellige leeshoek voor Shelby. Een ruimte waar mensen samen konden knutselen. En misschien zelfs een kleine keuken waar Maggie workshops kon geven.

Het leek bijna alsof de oude winterhoeve speciaal voor hun vriendengroep was gebouwd.

Maar toen viel haar blik op de vergeelde papieren die nog in de doos lagen.

‘Wat zijn dat?’

Meneer Van Dijk pakte een van de documenten.

‘Oude correspondentie over het onderhoud van de boerderij. Mijn vader heeft destijds nog geholpen met verschillende reparaties.’

Hij bekeek het papier aandachtig.

‘Ik weet niet hoeveel jullie hier nog aan hebben. De boerderij is inmiddels natuurlijk flink verouderd.’

Shelby haalde haar notitieboek tevoorschijn.

‘Weet u toevallig wie de huidige eigenaar is?’

Meneer Van Dijk dacht even na.

‘Volgens mij is de boerderij een aantal jaren geleden gekocht door een familie die niet in het dorp woont. Maar ik weet hun naam niet meer.’

Fenna keek enigszins teleurgesteld.

‘Dan moeten we dat nog uitzoeken.’

‘Misschien kan de gemeente jullie helpen,’ stelde hij voor. ‘Of de makelaar die destijds bij de verkoop betrokken was.’

Hij pakte een van de oude foto's en hield hem even vast.

‘Als jullie er werkelijk iets moois van willen maken, zou ik dat geweldig vinden.’

Fenna keek hem aan.

‘We weten nog helemaal niet of het mogelijk is.’

‘Dat begrijp ik.’

Hij glimlachte.

‘Maar soms begint iets bijzonders gewoon met een goed idee.’

Toen Fenna en Shelby een uur later weer buiten stonden, was het opnieuw begonnen met sneeuwen.

Shelby hield de kopieën van de oude foto's stevig tegen zich aan. Meneer Van Dijk had hun toestemming gegeven om de belangrijkste documenten te fotograferen en had beloofd nog eens goed tussen zijn oude papieren te zoeken.

Fenna trok haar sjaal wat hoger.

‘Ik kan bijna niet geloven wat we allemaal hebben ontdekt.’

Shelby glimlachte.

‘Die oude bibliotheek… Stel je eens voor dat we die weer tot leven kunnen brengen.’

‘Met een gezellige leeshoek, zachte kussens en grote boekenkasten.’

‘En een klein tafeltje voor thee.’

‘En warme chocolademelk!’

Ze begonnen allebei te lachen.

Toen ze Maggie ‘s Bakkerij binnenstapten, kwam de heerlijke geur van versgebakken appeltaart hun tegemoet.

Luke zat aan hun gebruikelijke tafel met een grote mok koffie voor zich. Naast hem lag een stapel papieren waarop hij verschillende aantekeningen had gemaakt.

Maggie was achter de toonbank bezig met het versieren van een grote taart.

Nikita lag tevreden op haar vertrouwde kleedje bij de verwarming. Novi zat naast Luke en keek met een bijzonder onschuldige blik naar het laatste stukje van zijn broodje.

‘Hé, daar zijn jullie eindelijk!’ riep Luke.

Fenna trok haar jas uit.

‘We hebben ontzettend veel ontdekt!’

Luke keek naar Shelby's volle tas.

‘Dat zie ik. Hebben jullie meneer Van Dijk zijn halve huis leeggehaald?’

‘Alleen zijn geschiedenis,’ antwoordde Shelby lachend.

Maggie kwam onmiddellijk bij hen zitten.

‘Vertel!’

Fenna haalde haar telefoon tevoorschijn en liet de foto's zien.

Ze vertelde over de familie Vermeer, de oude wintermarkten, de handwerkruimte en de bibliotheek.

Maggie keek vol bewondering naar de plattegrond.

‘Er was zelfs een grote keuken!’

‘Dat dacht ik al dat jij die als eerste zou ontdekken,’ zei Luke.

Maggie negeerde zijn opmerking en bestudeerde de tekening aandachtig.

‘Als die keuken nog bestaat, zouden we daar misschien kleine bakworkshops kunnen organiseren.’

Fenna knikte enthousiast.

‘Precies! En in de grote schuur kunnen we de wintermarkt houden. Misschien kunnen we er zelfs het hele jaar door activiteiten organiseren.’

Luke nam rustig een slok koffie.

‘Ho, ho. Voordat we de hele boerderij verbouwen, heb ik ook nog iets te vertellen.’

Iedereen keek hem aan.

Hij legde zijn papieren op tafel.

‘Ik heb vanmiddag met de gemeente gesproken. En ik heb goed nieuws.’

Fenna ging onmiddellijk rechtop zitten.

‘Heb je de eigenaar gevonden?’

‘Inderdaad.’

‘Luke! Waarom zei je dat niet meteen?’

Hij keek haar onschuldig aan.

‘Omdat ik eerst mijn koffie wilde opdrinken.’

Maggie begon te lachen.

‘Nou, vertel dan!’

Luke schoof een papiertje naar het midden van de tafel.

‘De boerderij is eigendom van de familie De Winter, een lieve bosberen familie. Ze wonen tegenwoordig een flink eind hier vandaan. Ik heb contactgegevens gekregen en inmiddels ook al even met hen gesproken.’

Fenna keek hem verbaasd aan.

‘Je hebt ze al gebeld?’

‘Natuurlijk. Ik dacht dat het wel handig zou zijn als we wisten of we überhaupt naar binnen mogen voordat jij de eerste kerstverlichting ophangt.’

‘Winterverlichting,’ verbeterde Fenna hem.

‘Mijn excuses.’

Hij glimlachte.

‘Ze vonden het eigenlijk een heel leuk idee. De boerderij staat al jaren leeg en ze weten zelf niet goed wat ze ermee moeten doen.’

Shelby keek op.

‘En mogen we komen kijken?’

Luke knikte.

‘Ze hebben toestemming gegeven om het terrein en de gebouwen te bekijken. Maar wel op voorwaarde dat we voorzichtig zijn. Er is al jaren geen groot onderhoud gepleegd.’

Fenna sloeg haar handen enthousiast in elkaar.

‘Dat is geweldig!’

Luke stak waarschuwend een vinger op.

‘En voordat je morgen met verfkwasten, slingers en twintig dozen stickers voor de deur staat: eerst bekijken we wat er veilig is.’

Fenna glimlachte.

‘Beloofd.’

Maggie keek naar haar planner.

‘Wanneer kunnen we gaan?’

‘Overmorgen,’ antwoordde Luke. ‘Dan kan ik ook mijn gereedschap meenemen en een paar dingen controleren.’

Fenna keek hem stralend aan.

‘Je bent geweldig!’

Luke leunde tevreden achterover.

‘Dat mag je best nog een keer zeggen.’

Novi vond dat blijkbaar een uitstekend moment om tegen zijn knie op te springen.

Luke keek naar beneden.

‘Ja, Baby Princes. Jij vindt mij ook geweldig, hè?’

Novi kwispelde enthousiast.

Fenna schudde lachend haar hoofd.

‘Vooral omdat je nog een stukje brood hebt.’

Luke keek naar zijn bord.

‘O, dus het is toch geen echte liefde?’

 

De volgende dag stond bij Fenna volledig in het teken van voorbereidingen.

In haar atelier had ze een grote tafel vrijgemaakt. Overal lagen tekeningen, notitieboeken en foto's van de oude winterhoeve.

De Creatieve Aapjes waren druk bezig met het maken van kleine schetsen van de boerderij.

Een van hen had een prachtige tekening gemaakt van de grote kastanjeboom met daaronder een lange tafel vol winterse lekkernijen.

Het andere Aapje had inmiddels een complete plattegrond getekend waarop iedere ruimte een eigen functie had gekregen.

Fenna keek bewonderend naar hun werk.

‘Wat hebben jullie dat mooi gedaan!’

Ze pakte een groot vel papier en schreef bovenaan:

De oude winterhoeve – onze ideeën.

Daaronder maakte ze verschillende vakken.

De grote schuur kon misschien worden gebruikt voor de wintermarkt en andere dorpsactiviteiten.

De oude bibliotheek zou een gezellige leeshoek kunnen worden.

De handwerkruimte kon veranderen in een creatief atelier waar mensen samen konden knutselen, tekenen en nieuwe dingen leren.

En de grote keuken…

Fenna glimlachte.

Daar had Maggie ongetwijfeld al minstens twintig ideeën voor.

Op dat moment ging de deur van het atelier open.

Luke verscheen met twee mokken in zijn handen.

‘Koffiepauze!’

Fenna keek op.

‘Ik drink geen koffie.’

‘Dat weet ik, schat. Daarom heb jij thee.’

Hij zette de mok voor haar neer en keek naar de grote stapel tekeningen.

‘Zo. Volgens mij heb je je vandaag weer uitstekend vermaakt.’

Fenna wees naar de plattegrond.

‘Kijk eens!’

Luke boog zich over de tafel.

Hij bestudeerde de verschillende ruimtes en knikte langzaam.

‘Dat ziet er eigenlijk best goed uit.’

Fenna keek hem verbaasd aan.

‘Echt?’

‘Ja. Maar ik zou die grote schuur voorlopig nog even leeg laten op de tekening. We weten nog niet hoe de constructie eraan toe is.’

Fenna pakte onmiddellijk een potlood.

‘Goed punt.’

Luke keek naar de Creatieve Aapjes, die inmiddels een enorme koffiemok op de plattegrond hadden getekend.

‘Kijk, daar zijn de echte professionals aan het werk.’

Fenna begon te lachen.

‘Volgens mij hebben ze jouw prioriteiten inmiddels helemaal begrepen.’

Luke nam tevreden een slok koffie.

‘Ik leer ze gewoon de belangrijke dingen van het leven.’

Twee dagen later vertrokken ze opnieuw naar de oude winterhoeve.

Dit keer stond Luke's werkbus voor het huis. Achterin lagen verschillende gereedschapskisten, een ladder, een zaklamp en een grote thermoskan koffie.

Fenna kwam naar buiten met Nikita en Novi.

‘Heb je alles?’

Luke keek naar zijn bus.

‘Gereedschap, zaklamp, meetlint, warme jas… Volgens mij wel.’

Fenna hield een grote tas omhoog.

‘En ik heb broodjes meegenomen.’

Luke keek haar bewonderend aan.

‘Daarom hou ik van je.’

‘Alleen daarom?’

‘En omdat je zulke geweldige ideeën hebt.’

Ze gaf hem lachend een kus.

Maggie en Shelby stonden al bij de bakkerij te wachten. De Creatieve Aapjes hadden hun rugzak opnieuw gevuld met tekenmaterialen.

Een halfuur later stonden ze voor het oude smeedijzeren hek.

Luke haalde de sleutel tevoorschijn die de eigenaar voor hen had laten regelen.

‘Nou, daar gaan we dan.’

Met een zwaar, krakend geluid zwaaide het hek langzaam open.

Novi wilde onmiddellijk naar binnen rennen.

‘Ho, Dobey Draakje Novi !’ riep Fenna. ‘Jij blijft netjes bij ons.’

Nikita keek rustig toe, alsof ze wilde laten zien hoe een echte dame zich hoorde te gedragen.

Luke keek naar haar.

‘Kijk, onze Princes Diva Nikita geeft vandaag het goede voorbeeld.’

Nikita liep vervolgens rechtstreeks naar een grote hoop sneeuw en begon er uitgebreid in te rollen.

Fenna schoot in de lach.

‘Nou, daar gaat je prinses.’

Van dichtbij zag de winterhoeve er nog indrukwekkender uit.

De oude bakstenen gevel was op sommige plaatsen bedekt met mos. De donkergroene luiken hingen scheef en de grote houten deuren van de schuur waren verweerd door jarenlange regen en wind.

Maar ondanks het verval had de boerderij iets bijzonders.

Fenna bleef midden op het erf staan en keek om zich heen.

Ze kon zich bijna voorstellen hoe het hier vroeger geweest moest zijn.

De grote kastanjeboom stond als een oude bewaker midden op het erf. Langs de gevel liep een smal stenen pad en aan de achterkant lag een kleine ommuurde tuin.

Shelby liep voorzichtig naar een van de ramen.

‘Kijk eens. Daar staan nog oude boekenkasten!’

Maggie ontdekte een klein stenen gebouwtje naast het woonhuis.

‘Volgens mij was dat vroeger de bakkerij.’

Luke liep ondertussen langzaam om de grote schuur heen.

Hij controleerde de buitenmuren, bekeek de dakrand en maakte verschillende foto's.

‘Nou, het ziet er niet hopeloos uit,’ zei hij uiteindelijk.

Fenna draaide zich onmiddellijk naar hem om.

‘Echt?’

‘Rustig aan. Ik heb alleen de buitenkant bekeken.’

Hij wees naar de grote schuur.

‘Er moet flink wat gebeuren. Maar als de constructie nog goed is, kunnen we misschien een heel eind komen.’

Fenna glimlachte.

‘Dat klinkt veelbelovend.’

Luke pakte de grote sleutelbos.

‘Zullen we eens kijken wat er achter deze deuren verborgen zit?’

Hij liep naar de ingang van de schuur.

De zware houten sleutel draaide moeizaam in het oude slot.

Even gebeurde er niets.

Toen klonk er een harde klik.

Luke zette zijn schouder voorzichtig tegen de deur.

Met een langgerekt gekraak zwaaide een van de grote schuurdeuren langzaam open.

Een koude, stoffige lucht kwam hen tegemoet.

Fenna zette voorzichtig een stap naar voren.

En toen bleef ze stokstijf staan.

Voor haar lag een enorme ruimte.

Hoge houten balken droegen het oude dak. Langs de muren stonden verweerde houten kasten en in een hoek lagen verschillende oude marktkraampjes opgestapeld.

Aan de achterwand hing nog altijd een grote, verbleekte stoffen vlag.

Daarop stonden in sierlijke letters de woorden:

Welkom op de Midwinter Village Wintermarkt.

Fenna voelde een warme kriebel in haar buik.

‘O, jongens…’

Shelby kwam naast haar staan.

‘Wat bijzonder.’

Maggie keek langzaam om zich heen.

‘Het is bijna alsof iedereen hier gisteren nog was.’

Zelfs Luke was even stil.

Hij liet zijn zaklamp langs de oude houten balken glijden en keek omhoog naar het hoge plafond.

‘Nou,’ zei hij uiteindelijk, ‘hier kunnen we misschien wel iets heel moois van maken.’

Fenna draaide zich stralend naar hem om.

‘Meen je dat?’

Luke glimlachte.

‘Als we dit gaan doen, wordt het een enorme klus.’

Hij keek naar de oude marktkraampjes, de stoffige ramen en de verweerde houten vloer.

‘Maar ik denk dat het de moeite waard kan zijn.’

Fenna keek naar haar vrienden.

Maggie stond inmiddels al met haar planner in haar handen.

Shelby had een oude houten boekenkast ontdekt en bekeek die alsof ze een vergeten schat had gevonden.

De Creatieve Aapjes zaten op een oude werkbank en maakten enthousiast nieuwe tekeningen.

Nikita lag rustig naast Fenna, terwijl Novi nieuwsgierig probeerde te ontdekken wat er achter een stapel oude houten kisten verborgen lag.

Fenna keek nog één keer naar de grote ruimte.

Een paar dagen geleden hadden ze alleen maar geprobeerd de jaarlijkse wintermarkt te redden.

Maar nu…

Misschien konden ze wel iets veel groters bereiken.

Een plek waar het hele dorp opnieuw samen kon komen.

Een plek waar nieuwe herinneringen konden ontstaan.

Een plek waar iedereen welkom was.

De oude winterhoeve wachtte al jaren op een nieuw begin.

En misschien waren vijf vrienden, een handige klusser en een paar enthousiaste Creatieve Aapjes precies wat ze daarvoor nodig had.

Tegen het einde van de middag zaten ze samen op een oude houten bank voor de boerderij.

Maggie had haar thermoskan geopend en schonk iedereen iets warms in. Luke nam dankbaar een grote mok koffie aan.

‘Zo. Die heb ik verdiend.’

Fenna keek naar haar notitieboek.

Het stond inmiddels vol met ideeën, schetsen en kleine aantekeningen.

‘We hebben nog ontzettend veel werk te doen.’

Maggie knikte.

‘En we hebben niet zo heel veel tijd.’

Shelby keek naar de grote schuur.

‘Maar als iedereen een beetje helpt…’

Luke zette zijn koffiemok neer.

‘Dan kunnen we misschien een heel eind komen.’

Fenna keek naar de besneeuwde boomgaard.

Ze dacht aan meneer Van Dijk en zijn verhalen over de vroegere wintermarkten. Aan de oude foto's en de mensen die hier ooit samen hadden gelachen, gegeten en gefeest.

Misschien konden ze die herinneringen niet terughalen.

Maar ze konden wel nieuwe maken.

Ze sloeg haar notitieboek open en schreef bovenaan een nieuwe pagina:

Project Winterhoeve.

Daaronder zette ze vijf woorden.

Samen maken we het bijzonder.

Luke keek over haar schouder mee.

‘Dat klinkt als een hoop werk.’

Fenna glimlachte.

‘Dat wordt het ook.’

Hij sloeg zijn arm om haar heen.

‘Mooi. Dan wordt het tijd dat ik mijn gereedschap ga halen.’

Novi blafte enthousiast, alsof ze het daar helemaal mee eens was.

En terwijl de eerste sneeuwvlokken van die middag zachtjes over het erf dwarrelden, begon de oude winterhoeve langzaam weer een toekomst te krijgen.