De oude winterhoeve Hoofdstuk 4 – Welkom terug op de Winterhoeve

De oude winterhoeve

Hoofdstuk 4 – Welkom terug op de Winterhoeve

De volgende ochtend werd Fenna wakker van een vreemd geluid.

Tik. Tik. Tik.

Ze opende voorzichtig één oog.

Tik. Tik. Tik.

Aan de andere kant van de slaapkamer stond Novi met haar voorpoten op de vensterbank. Haar neus zat bijna tegen het raam gedrukt en haar staart bewoog zo enthousiast heen en weer dat hij telkens tegen de houten kast tikte.

‘Novi… wat ben je nou aan het doen?’

Het hondje draaide zich onmiddellijk om.

Dat was blijkbaar het teken waarop ze had gewacht.

Met een vrolijke sprong belandde ze boven op het bed, waar ze enthousiast over het dekbed begon te trappelen.

Naast Fenna klonk een diepe zucht.

‘Ik hoop dat je een goede reden hebt om ons wakker te maken, jongedame.’

Luke trok zijn dekbed over zijn hoofd.

Novi besloot dat dit een uitstekend moment was om te onderzoeken of daar misschien iets lekkers onder verborgen lag.

‘Hé! Niet mijn oor!’

Fenna begon te lachen.

‘Goedemorgen, schat.’

‘Dat moet nog blijken.’

Ze schoof het gordijn opzij.

Buiten lag Midwinter Village onder een vers laagje sneeuw. De daken van de huizen waren wit, de oude lindeboom op het dorpsplein schitterde in het bleke ochtendlicht en uit verschillende schoorstenen kringelden dunne rookpluimen omhoog.

Nikita kwam rustig overeind van haar kussen naast het bed. Ze rekte haar lange voorpoten uit, geeuwde uitgebreid en liep vervolgens naar Fenna toe om haar kop tegen haar hand te duwen.

‘Goedemorgen, Princes Diva.’

Nikita sloot tevreden haar ogen toen Fenna haar achter haar oren kriebelde.

Luke kwam eindelijk onder zijn dekbed vandaan.

‘Mooi. De ene wil aandacht, de andere probeert me op te eten. Ik ben blij dat ik hier zo gewaardeerd word.’

Fenna boog zich naar hem toe en gaf hem een kus.

‘Jij mag straks koffie.’

‘Kijk. Er is toch nog iemand die van me houdt.’

Een halfuur later zaten ze samen aan de keukentafel.

Fenna had haar notitieboek opengeslagen en bladerde door de aantekeningen die ze de afgelopen dagen hadden gemaakt. Op tafel lagen foto's van de oude winterhoeve, de plattegrond van meneer Van Dijk en verschillende schetsen van de Creatieve Aapjes.

Luke bekeek ondertussen de foto's die hij tijdens hun bezoek aan de boerderij had gemaakt.

‘Ik heb gisteravond nog even met Bram gesproken,’ vertelde hij. ‘Hij kan vanmiddag langskomen om samen met mij naar de grote schuur te kijken.’

Bram was een grote, vriendelijke bruine beer die al jarenlang als timmerman in en rondom Midwinter Village werkte. Hij en Luke hadden al vaker samengewerkt.

Fenna keek onmiddellijk op.

‘Echt?’

‘Ja. Maar voordat je enthousiast wordt: we moeten nog steeds met de familie De Winter afspreken wat we precies mogen doen. We hebben voorlopig alleen toestemming gekregen om de gebouwen te bekijken.’

‘Dat weet ik.’

Luke keek naar de eenentwintig gekleurde briefjes die nog altijd uit haar notitieboek staken.

‘Natuurlijk weet je dat.’

Fenna gaf hem lachend een duwtje.

‘Ik heb trouwens een idee.’

Luke legde zijn telefoon neer.

‘Eén idee?’

‘Voorlopig.’

‘Dan ga ik eerst nog maar even koffie halen.’

Terwijl hij opstond, pakte Fenna een groot vel papier.

Ze schreef bovenaan:

Project Winterhoeve – Wat als…

Daaronder tekende ze een groot vraagteken.

Want hoewel ze al ontzettend veel ideeën hadden, was er eigenlijk nog maar één ding zeker.

Ze waren verliefd geworden op een oude boerderij waarvan ze nog helemaal niet wisten of ze er ooit iets mee mochten doen.

Om tien uur stond Fenna met Nikita en Novi voor Maggie ‘s Bakkerij.

Op het dorpsplein was het al gezellig druk. Een oudere egel met een wollen muts veegde voorzichtig de sneeuw van zijn stoep. Aan de overkant hielp een grote bruine beer zijn buurvrouw met het naar binnen dragen van een zware boodschappenmand.

Bij de bloemenwinkel stond een jonge vos op een ladder om de winterse etalageversiering op te hangen. Zijn collega, een vrouw met een dikke rode sjaal, hield de ladder stevig vast.

‘Goedemorgen, Fenna!’ riep ze.

‘Goedemorgen! Wat ziet het er gezellig uit!’

‘Wacht maar tot je het vanavond ziet. We hebben nieuwe lichtjes!’

Novi bleef nieuwsgierig staan bij een klein groepje muizenkinderen dat een sneeuwpop aan het bouwen was.

Een van de kinderen zwaaide enthousiast.

‘Mag Novi helpen?’

Fenna keek naar de sneeuwpop, die ongeveer even groot was als het hondje.

‘Dat mag, maar ik weet niet of jullie sneeuwpop dat overleeft.’

Alsof ze haar woorden wilde bevestigen, stak Novi haar neus in de sneeuwbal die als hoofd moest dienen.

Het hoofd rolde van de romp en belandde midden op het pad.

De kinderen barstten in lachen uit.

‘Novi! Dobey Draakje!’

Novi keek bijzonder tevreden met zichzelf.

Nikita ging ondertussen keurig naast de kinderen zitten en liet zich uitgebreid aaien.

‘Kijk,’ zei een van de muisjes bewonderend. ‘Nikita gedraagt zich tenminste netjes.’

Fenna glimlachte.

‘Dat moet je niet te hard zeggen. Mevrouw heeft ook haar momenten.’

Toen ze even later de bakkerij binnenkwamen, stond Maggie achter de toonbank met een enorme stapel bestellingen.

‘Goedemorgen!’

‘Goedemorgen, Maggie. Druk?’

Maggie keek naar de stapel papieren.

‘Ik heb het gevoel dat het halve dorp vandaag besloten heeft om appeltaart te bestellen.’

‘Dat klinkt toch geweldig?’

‘Dat is het ook. Totdat je ontdekt dat je nog maar drie appels hebt.’

Fenna begon te lachen.

Op dat moment kwam Shelby binnen met een grote stoffen tas vol boeken.

‘Ik heb iets meegenomen!’

Maggie keek naar de tas.

‘Als het een boek is over hoe je in één ochtend vijftig appeltaarten bakt, wil ik het onmiddellijk lenen.’

‘Bijna,’ antwoordde Shelby. ‘Het is een boek over de geschiedenis van Midwinter Village.’

Fenna trok nieuwsgierig een stoel naar achteren.

‘Heb je nog meer ontdekt over de winterhoeve?’

Shelby knikte.

‘En ik heb een idee voor onze wintermarkt.’

Maggie zette onmiddellijk drie kopjes op tafel.

‘Volgens mij wordt dit een lange ochtend.’

Een uur later zaten ze met z'n allen rondom de grote tafel achter in de bakkerij.

Luke was rechtstreeks van een klus gekomen en had nog een kleine witte verfvlek op zijn wang. Fenna had hem er al twee keer op gewezen, maar hij beweerde dat het bij zijn winterse uitstraling hoorde.

De Creatieve Aapjes hadden een groot vel papier uitgerold.

Bovenaan stond in vrolijke, kleurrijke letters:

SAMEN MAKEN WE HET BIJZONDER!

Daaronder hadden ze de oude winterhoeve getekend, compleet met de grote kastanjeboom, de boomgaard en een heleboel kleine kraampjes.

Maggie bekeek de tekening aandachtig.

‘We moeten eerst een lijst maken van alles wat noodzakelijk is.’

‘Daar is onze Maggie weer,’ zei Luke.

‘Gelukkig maar,’ antwoordde ze. ‘Anders hebben jullie straks een prachtige wintermarkt zonder tafels, stoelen of eten.’

Fenna pakte haar notitieboek.

‘Goed. Wat hebben we nodig?’

Luke schoof zijn eigen lijst naar voren.

‘Allereerst moet de grote schuur uitgebreid worden onderzocht. Ik ga vanmiddag samen met Bram de zichtbare constructie bekijken. Ook moeten de elektriciteit en de verwarming worden gecontroleerd.’

‘En het dak?’ vroeg Shelby.

‘Dat staat bovenaan.’

Maggie schreef alles zorgvuldig op.

‘En daarna?’

Fenna wees naar de plattegrond.

‘Als het gebouw veilig is en de familie De Winter toestemming geeft, kunnen we misschien beginnen met schoonmaken. Misschien willen mensen uit het dorp wel helpen.’

Shelby glimlachte.

‘Daar heb ik al over nagedacht. We kunnen een oproep maken en die in de boekenwinkel, de bakkerij en het atelier ophangen.’

‘En op onze sociale media,’ vulde Fenna aan.

Luke keek naar de tekening van de Creatieve Aapjes.

‘En misschien kunnen deze twee professionele ontwerpers een mooie poster maken.’

De Aapjes sprongen onmiddellijk enthousiast overeind.

Een van hen pakte een rood kleurpotlood. Het andere begon zo fanatiek te tekenen dat er binnen enkele seconden een enorme hoeveelheid gekleurde strepen op het papier verscheen.

Maggie keek over hun schouders.

‘Volgens mij moeten we wel even duidelijk maken dat we vrijwilligers zoeken en geen circusartiesten.’

Luke bestudeerde de tekening.

‘Ik weet het niet. Die beer op een eenwieler lijkt me best handig bij het schilderen van de dakgoot.’

Fenna schoot in de lach.

‘Jij krijgt absoluut geen verantwoordelijkheid over de vrijwilligersposter.’

Toen iedereen weer een beetje uitgelachen was, werd Fenna plotseling stil.

Ze keek naar de plattegrond van de oude winterhoeve.

‘Weet je wat ik eigenlijk jammer zou vinden?’

Maggie keek op.

‘Wat?’

‘Als we straks met het hele dorp die prachtige boerderij opknappen, de wintermarkt organiseren en daarna alles weer moeten sluiten.’

Shelby knikte langzaam.

‘Dat zou inderdaad zonde zijn.’

‘We hebben het steeds over de wintermarkt,’ ging Fenna verder. ‘Maar die oude winterhoeve was vroeger veel meer dan dat. Het was een plek waar iedereen samenkwam.’

Ze keek naar haar vrienden.

‘Wat als we er opnieuw zo'n plek van zouden kunnen maken?’

Luke leunde achterover.

‘Bedoel je dat we hem het hele jaar door willen gebruiken?’

Fenna knikte.

‘Precies. Een gezellige ontmoetingsplek voor het hele dorp. Met workshops, een leeshoek, bakmiddagen en natuurlijk onze seizoen markten.’

Maggie legde haar pen neer.

‘Dat zou ontzettend leuk zijn. Maar dan moeten we wel goede afspraken maken met de eigenaren.’

Shelby keek opnieuw naar de plattegrond.

‘Misschien moeten we eerst eens vragen wat de familie De Winter zelf met de boerderij wil.’

Luke knikte.

‘Dat lijkt me een uitstekend begin.’

Fenna keek nog een keer naar haar grote vel papier.

Onder Project Winterhoeve – Wat als… schreef ze een nieuwe vraag.

Wat als de Winterhoeve weer van het hele dorp kon worden?

 

Die middag stond Luke opnieuw op het erf van de winterhoeve.

Naast zijn werkbus stond de werkbus van Bram.

De grote bruine beer droeg een dikke werk jas en had een indrukwekkende gereedschapskist bij zich.

‘Nou,’ zei hij terwijl hij naar de grote schuur keek. ‘Je hebt weer een bijzonder klusje gevonden, Luke.’

Luke grijnsde.

‘Ik heb er een neus voor.’

‘Voor oude gebouwen of voor problemen?’

‘Meestal allebei.’

De familie De Winter had toestemming gegeven om de gebouwen uitgebreider te bekijken, zolang ze niets zouden slopen of veranderen. Luke en Bram begonnen daarom met een eerste inspectie van de buitenkant en de veilig bereikbare delen van de schuur.

Ze bekeken de muren, controleerden de zichtbare houten balken en maakten verschillende foto's.

Een paar uur later zaten ze op de rand van Luke's werkbus met hun aantekeningen.

‘Nou,’ zei Bram. ‘Het ziet er niet hopeloos uit.’

Luke knikte.

‘Dat dacht ik ook.’

‘Maar voordat hier mensen naar binnen kunnen, moet er wel een hoop gebeuren. Vooral dat dak baart me zorgen.’

‘En de vloer.’

‘En de elektriciteit.’

Luke keek naar zijn lijst.

‘Ik denk dat we er verstandig aan doen om een expert te laten komen.’

Bram knikte.

‘Zeker. En als de eigenaren besluiten om de boerderij te laten opknappen, kunnen we daarna een goed werkplan maken.’

Luke keek naar de grote schuur.

‘Het zou toch geweldig zijn als we hier weer een wintermarkt konden houden?’

Bram glimlachte.

‘Volgens mij ben jij inmiddels net zo enthousiast als Fenna.’

Luke dacht even na.

‘Dat zou best kunnen.’

‘Moet ik me zorgen maken?’

‘Alleen als ze straks vraagt of je ook een zomerfestival wilt helpen bouwen.’

Twee dagen later kwamen de eigenaren van de winterhoeve naar Midwinter Village.

De familie De Winter bestond uit vader, moeder en hun twee kinderen. Het waren vriendelijke bosberen met dikke bruine vachten en warme winterjassen.

Ze hadden de boerderij jaren geleden gekocht, omdat mevrouw De Winter er als kind regelmatig met haar grootouders op bezoek was geweest.

Maar doordat ze ver weg woonden en hun leven steeds drukker was geworden, hadden ze nooit de tijd gevonden om de boerderij op te knappen.

Fenna ontving hen samen met Luke, Maggie en Shelby op het erf.

‘Wat fijn dat jullie helemaal hierheen zijn gekomen,’ zei ze.

Mevrouw De Winter keek ontroerd naar de oude boerderij.

‘Ik ben hier al zo lang niet meer geweest.’

Ze liep langzaam naar de grote kastanjeboom.

‘Mijn grootvader vertelde altijd verhalen over de wintermarkten die hier vroeger werden gehouden.’

Shelby glimlachte.

‘Dan hebben we iets wat u misschien graag wilt zien.’

Ze haalde de foto's van meneer Van Dijk tevoorschijn.

Mevrouw De Winter bekeek ze aandachtig.

‘O, wat bijzonder!’

Op een van de foto's herkende ze zelfs haar grootouders.

De twee jonge berenkinderen kwamen nieuwsgierig dichterbij.

‘Mama, is dat opa?’

‘Ja, lieverd. Toen hij nog heel jong was.’

Fenna voelde hoe bijzonder dit moment was.

De winterhoeve was niet alleen een oud gebouw. Voor sommige dorpsbewoners was het een plek vol herinneringen.

En misschien kon het opnieuw zo'n plek worden.

Na een rondleiding over het erf gingen ze met elkaar om de grote houten tafel onder de kastanjeboom zitten.

Maggie had voor iedereen warme thee en koffie meegenomen. Midden op tafel stond een grote schaal met versgebakken kaneelbroodjes.

Novi had inmiddels een strategische positie onder de tafel ingenomen.

Luke legde zijn foto's en aantekeningen op tafel.

‘Bram en ik hebben de schuur inmiddels wat uitgebreider bekeken. Er moet behoorlijk wat gebeuren. Vooral het dak, de elektriciteit en de verwarming hebben aandacht nodig. We raden aan om een onafhankelijke bouwkundige een volledige inspectie te laten uitvoeren voordat er werkzaamheden beginnen.’

Vader De Winter bestudeerde de foto's aandachtig.

‘Dat klinkt als een flinke onderneming.’

‘Dat is het ook,’ antwoordde Luke. ‘En niet iets wat je zomaar even in een paar weekenden doet.’

Fenna keek naar de oude boerderij.

‘We hebben de afgelopen dagen ontzettend veel ideeën gekregen. Eerst wilden we alleen de wintermarkt redden, maar hoe meer we over deze plek ontdekken, hoe meer we beseffen hoeveel mogelijkheden er eigenlijk zijn.’

Ze schoof de oude plattegrond van meneer Van Dijk naar het midden van de tafel.

‘Vroeger was dit een plek waar het hele dorp samenkwam. Niet alleen tijdens de wintermarkt, maar het hele jaar door.’

Shelby wees naar de voormalige bibliotheek.

‘Er werden boeken uitgeleend en verhalen voorgelezen.’

‘En er werden gezamenlijke maaltijden georganiseerd,’ vulde Maggie aan. ‘Er was zelfs een ruimte waar dorpsbewoners samen konden bakken.’

Fenna glimlachte.

‘En een creatief atelier.’

Mevrouw De Winter bekeek de plattegrond aandachtig.

‘Mijn grootouders vertelden daar vroeger altijd over. Ze zeiden dat er op de Winterhoeve eigenlijk altijd wel iets te beleven viel.’

Ze keek naar de oude kastanjeboom.

‘Ik vond het als kind heerlijk om hier te komen.’

Even bleef het stil.

Toen schraapte vader De Winter zijn keel.

‘Mag ik jullie eigenlijk iets vragen?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Fenna.

‘Wat zouden jullie met de boerderij willen doen als jullie helemaal zelf mochten beslissen?’

Fenna keek verrast op.

Ze wisselde een blik met Maggie en Shelby.

‘Nou…’

Luke begon te lachen.

‘O, daar gaan we. Pak er maar een extra kop koffie bij.’

Fenna gaf hem een speels duwtje.

‘Ik zou er graag weer een ontmoetingsplek voor het hele dorp van maken,’ begon ze. ‘Een plek waar iedereen welkom is. Iedereen, jong en oud, groot en klein.’

Maggie knikte enthousiast.

‘Met een gezellige keuken waar we bakworkshops kunnen organiseren. En misschien gezamenlijke lunches voor mensen die anders vaak alleen eten.’

‘Een kleine bibliotheek en leeshoek,’ vulde Shelby aan. ‘Met voorleesmiddagen, boekenclubs en gezellige leesavonden.’

Fenna wees naar de voormalige handwerkruimte.

‘Een creatief atelier waar we samen kunnen knutselen, tekenen, schilderen en nieuwe dingen leren.’

Luke keek naar de grote schuur.

‘En een ruimte waar we markten, buurtbijeenkomsten en andere evenementen kunnen organiseren. Als het gebouw tenminste goed wordt opgeknapt.’

‘Precies!’ zei Fenna. ‘Een plek die met de seizoenen mee verandert. In het voorjaar een gezellige lentemarkt, in de zomer activiteiten in de boomgaard, in de herfst creatieve workshops en in de winter onze jaarlijkse wintermarkt.’

Mevrouw De Winter glimlachte.

‘Jullie hebben er duidelijk goed over nagedacht.’

Luke keek naar Fenna's notitieboek.

‘Dat kun je wel zeggen. Ik denk dat ze inmiddels plannen heeft voor de komende vijftien jaar.’

Iedereen begon te lachen.

Maar toen werd vader De Winter weer serieus.

‘Mijn vrouw en ik hebben de afgelopen jaren regelmatig gesproken over wat we met de boerderij moeten doen. We wonen te ver weg om hem zelf te onderhouden en het zou ontzettend jammer zijn als hij nog verder achteruitgaat.’

Hij keek naar zijn vrouw.

‘Misschien is dit wel het moment om het eens over een andere mogelijkheid te hebben.’

Fenna keek nieuwsgierig van de ene beer naar de andere.

Mevrouw De Winter glimlachte.

‘Zouden jullie er misschien interesse in hebben om de Winterhoeve van ons te kopen?’

Fenna liet bijna haar theekopje vallen.

‘Kopen?’

Maggie keek met grote ogen naar de familie De Winter.

Shelby zat plotseling kaarsrecht op haar stoel.

Zelfs Luke was even stil.

‘De hele boerderij?’ vroeg Luke uiteindelijk.

Vader De Winter knikte.

‘Het woonhuis, de schuur, de bijgebouwen en de boomgaard. We zouden het ontzettend fijn vinden als de boerderij terechtkomt bij mensen die er weer iets bijzonders van willen maken.’

Fenna keek naar haar vrienden.

Haar hart begon sneller te kloppen.

Een eigen Winterhoeve.

Een plek waar ze samen iets konden opbouwen.

Maar het was natuurlijk ook een enorme verantwoordelijkheid.

‘Dat is wel een heel groot besluit,’ zei Maggie voorzichtig.

Luke knikte.

‘En een flinke investering. We moeten eerst goed onderzoeken wat de aankoop en de renovatie allemaal gaan kosten.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde vader De Winter. ‘We verwachten ook niet dat jullie vandaag beslissen.’

Fenna keek opnieuw naar de oude boerderij.

Ze kon zich de gezellige leeshoek al voorstellen. De geur van versgebakken brood vanuit Maggie ‘s keuken. Kinderen die samen met de Creatieve Aapjes aan een grote knutseltafel zaten.

En buiten, onder de kastanjeboom, een lange tafel waar dorpsbewoners samenkwamen.

Ze keek naar Maggie.

‘Wat denk jij?’

Maggie dacht even na.

‘Ik denk dat we hier iets ontzettend moois van kunnen maken. Maar dan moeten we het wel goed organiseren.’

Shelby glimlachte.

‘Ik zou het geweldig vinden als de oude bibliotheek weer opengaat.’

Luke sloeg zijn arm om Fenna heen.

‘En ik heb zo'n vermoeden dat ik de komende jaren niet zonder werk kom te zitten.’

Fenna begon te lachen.

‘Dus… we gaan het echt onderzoeken?’

Haar vrienden knikten.

Mevrouw De Winter glimlachte.

‘Dan hebben we misschien vandaag wel het begin van iets heel bijzonders meegemaakt.’

De dagen daarna waren drukker dan Fenna ooit had kunnen bedenken.

Tussen haar werkzaamheden voor het atelier en de webshop door voerde ze samen met Luke, Maggie en Shelby gesprekken met de familie De Winter.

Er kwam een expert om de gebouwen uitgebreid te inspecteren. Luke maakte samen met Bram een overzicht van de noodzakelijke herstelwerkzaamheden en Maggie werkte verschillende financiële plannen uit.

Shelby onderzocht ondertussen de geschiedenis van de boerderij en ontdekte dat de Winterhoeve ooit een belangrijke ontmoetingsplek voor de hele omgeving was geweest.

Fenna werkte hun gezamenlijke ideeën uit tot een uitgebreid plan.

Ze wilden de Winterhoeve niet alleen voor zichzelf.

Ze wilden er een plek van maken waar het hele dorp iets aan had.

Een gezellig buurthuis dat het hele jaar door geopend kon zijn, met ruimte voor workshops, markten, leesmiddagen, gezamenlijke maaltijden en allerlei andere activiteiten.

Het bestaande dorpshuis zou na de reparaties gewoon blijven bestaan. De Winterhoeve zou een extra ontmoetingsplek worden, met een eigen karakter en volop ruimte voor creatieve activiteiten.

Op een avond zaten de vrienden opnieuw bij Maggie aan tafel.

Buiten dwarrelde de sneeuw langs de ramen. Binnen rook het naar kaneel, versgebakken brood en warme chocolademelk.

Maggie had haar planner opengeslagen.

‘Goed. Ik heb alle kosten nog eens op een rij gezet.’

Luke keek naar de stapel papieren.

‘Ik wist niet dat er zoveel papier nodig was om een boerderij te kopen.’

‘En dit is nog maar de samenvatting,’ antwoordde Maggie.

Shelby glimlachte.

‘Misschien moeten we er straks een boek over schrijven.’

Fenna keek naar haar vrienden.

‘Ik weet dat het een enorme stap is. En ik wil absoluut niet dat iemand zich verplicht voelt om mee te doen, zei Fenna’

Maggie schudde haar hoofd.

‘Fenna, we hebben hier samen over nagedacht. En ik vind het nog steeds een prachtig idee.’

Shelby knikte.

‘Ik ook.’

Luke keek naar Fenna.

‘En ik heb je toch al gezegd dat ik die schuur graag wil opknappen?’

Fenna glimlachte.

‘Dus…?’

Maggie sloot haar planner.

‘Dus ik denk dat we het moeten doen.’

Shelby stak enthousiast haar hand op.

‘Ik stem voor.’

Fenna keek naar Luke.

Hij nam rustig een slok koffie.

‘Ik zeg: laten we die oude boerderij een tweede leven geven.’

Fenna voelde haar hart een sprongetje maken.

‘Dan gaan we ervoor.’

Nikita, die rustig naast haar stoel had gelegen, tilde haar kop op en kwispelde.

Novi vond dat blijkbaar een uitstekend moment om onder de tafel vandaan te springen en met haar voorpoten tegen Fenna's benen te gaan staan.

‘Ja, Baby Princes,’ zei Fenna lachend. ‘Jij hoort er natuurlijk ook bij.’

De Creatieve Aapjes begonnen enthousiast te springen.

Een van hen pakte onmiddellijk een groot vel papier en schreef er met dikke letters op:

WIJ GAAN DE WINTERHOEVE KOPEN!

Het andere Aapje tekende er een enorme sleutel naast.

Luke bekeek de tekening.

‘Volgens mij is de beslissing nu officieel.’

Na verschillende gesprekken, berekeningen en afspraken met de familie De Winter werd de koop geregeld.

Op een koude novemberochtend was het eindelijk zover.

De vijf vrienden stonden samen met Luke, de Creatieve Aapjes en de familie De Winter op het erf.

De sneeuw kraakte onder hun voeten en de grote kastanjeboom stak zijn kale takken uit boven de oude boerderij.

Mevrouw De Winter hield een grote sleutelbos in haar hand.

‘Nou,’ zei ze met een warme glimlach. ‘Volgens mij zijn jullie nu officieel de nieuwe eigenaren van de Winterhoeve.’

Fenna keek naar haar vrienden.

‘We hebben het echt gedaan.’

Maggie knikte.

‘Ik kan het zelf nog nauwelijks geloven.’

Shelby keek naar de oude boerderij.

‘We hebben gewoon onze eigen bibliotheek.’

‘Ho, ho,’ zei Luke lachend. ‘Volgens mij moeten we eerst nog een paar muren repareren voordat we er boeken tegenaan zetten.’

Fenna sloeg haar armen om hem heen.

‘En gelukkig hebben we daar een geweldige klusser voor.’

Luke grijnsde.

‘Ik begin me langzaam af te vragen of je me niet alleen daarom hebt uitgekozen.’

Novi vond dat blijkbaar een uitstekend moment om luid te blaffen.

‘Precies!’ zei Fenna lachend. ‘En natuurlijk omdat je zulke goede koffie kunt zetten.’

Vader De Winter overhandigde Fenna de sleutelbos.

‘We hopen dat jullie hier net zoveel mooie herinneringen zullen maken als onze familie.’

Fenna nam de sleutels voorzichtig aan.

‘Dat gaan we zeker proberen.’

Ze keek naar Maggie, Shelby, Nikita en Novi.

‘Nou, meiden… welkom op onze eigen Winterhoeve!’

De Creatieve Aapjes begonnen enthousiast te springen.

Een van hen haalde onmiddellijk zijn schetsboek tevoorschijn. Het andere Aapje pakte een kleurpotlood en begon een enorm welkomstbord te tekenen.

Luke keek naar de tekening.

‘Volgens mij hebben we onze eerste opdracht al binnen.’

Vanaf dat moment veranderde de Winterhoeve langzaam in een bruisende werkplaats.

Luke coördineerde samen met Bram en andere bouw werkers de noodzakelijke renovaties. De vrienden spraken af dat ze zich voorlopig op de grote schuur zouden concentreren, zodat de jaarlijkse wintermarkt veilig kon doorgaan.

De andere ruimtes zouden ze daarna stap voor stap opknappen.

Maggie maakte een uitgebreide planning voor de werkzaamheden en de toekomstige activiteiten.

Shelby begon alvast boeken te verzamelen voor de bibliotheek.

Fenna ontwierp samen met de Creatieve Aapjes een nieuw logo en allerlei vrolijke posters voor de Winterhoeve.

En Nikita en Novi?

Die hadden zichzelf benoemd tot officiële toezichthouders.

Al was Novi vooral geïnteresseerd in de lunchpauzes.

Voor de vrienden was het duidelijk: de Winterhoeve werd hun gezamenlijke project. Ze zouden de plek samen beheren, activiteiten organiseren en ervoor zorgen dat iedereen in Midwinter Village zich er welkom voelde.

En de jaarlijkse wintermarkt?

Die zou hun allereerste grote evenement worden.

 

 

 

De volgende ochtend hing er een grote poster in de etalage van Maggie ‘s Bakkerij.

Dezelfde poster hing bij Shelby's Boekenhoek, in het atelier van Fenna en op verschillende andere plekken in het dorp.

In grote letters stond erop:

MIDWINTER VILLAGE HEEFT JOU NODIG!

Help jij mee om de oude winterhoeve weer tot leven te brengen?

Daaronder stond een vrolijke tekening van de boerderij, gemaakt door de Creatieve Aapjes.

Fenna had ook een bericht op de sociale media van haar atelier geplaatst.

Ze hoopte dat er een paar dorpsbewoners zouden reageren.

Maar wat er vervolgens gebeurde, had niemand verwacht.

Nog geen uur later ging de telefoon van Maggie ‘s Bakkerij.

Een oudere das wilde graag helpen met het repareren van de oude houten marktkraampjes.

Een bloemiste bood aan om winterse versieringen te maken.

Een vossenfamilie wilde de ramen schoonmaken en de oude tuin opruimen.

Een groep jonge konijnen meldde zich aan om te helpen met het schilderen van de houten hekken.

En de oude egel van het dorpsplein?

Die had nog een hele verzameling lantaarns op zolder staan.

Aan het einde van de middag zat Maggie met haar planner aan tafel.

Ze staarde naar de enorme lijst met namen.

‘Fenna?’

‘Ja?’

‘Ik denk dat we een probleem hebben.’

Fenna keek geschrokken op.

‘Wat dan?’

Maggie draaide haar planner om.

‘Ik heb niet genoeg ruimte om alle vrijwilligers op te schrijven.’

De dagen daarna veranderde de oude winterhoeve langzaam in een bruisende werkplaats.

Al vroeg in de ochtend reden er verschillende busjes over het smalle landweggetje richting de boerderij.

Luke en Bram begonnen met de noodzakelijke herstelwerkzaamheden. Een elektricien controleerde de oude bedrading en een verwarmingsmonteur onderzocht welke veilige verwarmingsoplossing mogelijk was.

Pas nadat de grote schuur was gecontroleerd en vrijgegeven, mochten de vrijwilligers naar binnen.

En vanaf dat moment leek het alsof heel Midwinter Village besloten had om de handen uit de mouwen te steken.

Een grote eland hielp met het verplaatsen van zware houten balken.

Een groep dorpsbewoners schuurde en schilderde de oude marktkraampjes.

Een familie eekhoorns maakte prachtige slingers van dennenappels, gedroogde sinaasappelschijfjes en rode linten.

De jonge konijnen waren druk bezig met het schilderen van de houten hekken, al bleek al snel dat sommige van hen meer verf op hun eigen vacht kregen dan op het hout.

Luke keek naar een van de jonge konijnen, die inmiddels twee witte oren had.

‘Zo. Volgens mij ben jij bijna klaar voor de winter.’

Het konijntje keek verbaasd naar zijn oren.

‘Oeps.’

Fenna schoot in de lach.

‘Kom maar. Ik denk dat we even een doekje moeten zoeken.’

Ondertussen liep Maggie met haar planner over het erf.

‘De tafels moeten straks aan de linkerkant komen. De kraampjes met eten aan de rechterkant. En we hebben nog iemand nodig om de grote ramen schoon te maken.’

Shelby kwam vanuit de schuur naar buiten.

‘Dat is al geregeld. De familie Vos is ermee bezig.’

Maggie zette tevreden een vinkje.

‘Perfect.’

Novi rende enthousiast achter een gevallen dennenappel aan.

Toen ze ontdekte dat een van de vrijwilligers een grote mand met broodjes had meegenomen, veranderde ze onmiddellijk van richting.

‘Novi!’ riep Fenna.

Maar het was al te laat.

Het hondje had haar neus diep in de mand gestoken.

Luke tilde haar voorzichtig op.

‘Zo, Dobey Draakje. Jij bent officieel ontslagen als lunch inspecteur.’

Novi keek hem aan met haar lieve puppy blik.

Luke zuchtte.

‘O, begin nou niet.’

Fenna begon te lachen.

‘Ze heeft je alweer te pakken.’

Iedere avond, wanneer de vrijwilligers naar huis waren, bleven de vijf vrienden nog even op de winterhoeve.

Ze dronken iets warms, bespraken wat er die dag was gebeurd en maakten plannen voor de volgende ochtend.

Soms waren ze doodmoe.

Soms ging er iets mis.

Een keer bleek dat een complete doos met nieuwe schroeven per ongeluk was meegenomen door een vrijwilliger die dacht dat het zijn eigen gereedschap was.

Een andere keer ontdekten ze dat de nieuwe gordijnen die Fenna had besteld bijna een meter te kort waren.

En op een bijzonder koude ochtend besloot de tijdelijke verwarming er plotseling mee op te houden.

Luke stond met zijn handen in zijn zij naar het apparaat te kijken.

‘Nou, dat begint lekker.’

Fenna kwam naast hem staan.

‘Kun je hem repareren?’

‘Dat kan ik proberen. Maar ik denk dat hij vooral behoefte heeft aan een goed gesprek.’

‘Misschien moet je hem koffie aanbieden.’

Luke keek haar aan.

‘Dat is helemaal geen slecht idee.’

Uiteindelijk bleek er gelukkig alleen een beveiliging te zijn ingeschakeld en kon de monteur het probleem snel oplossen.

Maar ondanks alle kleine tegenslagen bleef de sfeer goed.

Iedereen hielp elkaar.

En langzaam begon de oude winterhoeve weer op de plek uit de oude foto's te lijken.

Een week voor de wintermarkt stond Fenna midden in de grote schuur.

De oude houten balken waren schoongemaakt. De beschadigde ramen waren vervangen en langs de muren stonden de gerestaureerde marktkraampjes.

Aan het plafond hingen warme lichtslingers.

De grote, verbleekte vlag met de woorden Welkom op de Midwinter Village Wintermarkt was voorzichtig schoongemaakt en kreeg opnieuw een ereplaats aan de achterwand.

Maggie was bezig met het inrichten van een gezellige hoek waar bezoekers straks warme soep, broodjes en versgebakken lekkernijen konden kopen.

Shelby had een kleine leeshoek gemaakt met oude boekenkasten, zachte kussens en een grote fauteuil.

Fenna had samen met de Creatieve Aapjes een lange creatieve tafel ingericht waar kinderen en volwassenen winterkaarten, winterdecoraties en kleine cadeautjes konden maken.

Luke kwam de schuur binnen met een grote doos onder zijn arm.

‘Speciale levering!’

Fenna keek nieuwsgierig op.

‘Wat heb je?’

Hij zette de doos op tafel.

Binnenin zat een groot houten bord.

Op de voorkant stonden zorgvuldig geschilderde letters:

WELKOM OP DE WINTERHOEVE

Daaronder had hij vijf kleine figuurtjes geschilderd: Fenna, Nikita, Novi, Maggie en Shelby.

En helemaal onderaan stonden twee kleine Creatieve Aapjes die samen een verfkwast vasthielden.

Fenna keek hem ontroerd aan.

‘Luke… heb jij dit gemaakt?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Ik had nog een paar restjes hout liggen.’

Fenna sloeg haar armen om hem heen.

‘Het is prachtig.’

Luke glimlachte.

‘Nou, dan hebben we in ieder geval alvast een mooi welkomstbord.’

De avond voor de wintermarkt begon het opnieuw flink te sneeuwen.

Fenna stond bij het raam van hun woonkamer en keek naar de grote sneeuwvlokken die langzaam naar beneden dwarrelden.

Op de bank lag Nikita heerlijk onder een zacht dekentje.

Novi had inmiddels geprobeerd om hetzelfde dekentje helemaal voor zichzelf op te eisen.

‘Novi, er is genoeg ruimte voor jullie allebei.’

Novi  keek haar aan alsof dat een bijzonder onredelijk voorstel was.

Luke kwam vanuit de keuken met twee mokken.

‘Warme chocolademelk voor mevrouw.’

Fenna keek naar haar mok.

‘Waar is mijn slagroom?’

Luke keek geschrokken.

‘O nee. Ik wist dat ik iets vergeten was.’

Ze trok een overdreven teleurgesteld gezicht.

‘Dit is een ernstige zaak.’

‘Ik zal onmiddellijk maatregelen nemen.’

Hij verdween weer naar de keuken en kwam even later terug met een enorme toef slagroom op haar chocolademelk.

‘Alstublieft, Lieverd.’

Fenna nam tevreden een slok.

‘Zo hoort het.’

Luke ging naast haar zitten.

‘Ben je zenuwachtig voor morgen?’

Ze knikte.

‘Een beetje.’

Hij sloeg zijn arm om haar heen.

‘We hebben er alles aan gedaan.’

‘Dat weet ik. Maar ik hoop zo dat iedereen het leuk vindt.’

Luke keek haar aan.

‘Fenna, het halve dorp heeft geholpen om die boerderij op te knappen. Volgens mij vinden ze het nu al geweldig.’

Ze glimlachte.

‘Misschien heb je gelijk.’

Op dat moment klonk er een zacht gepiep.

Novi stond naast de bank en keek beledigd naar de plek waar Luke zat.

‘O, pardon,’ zei hij. ‘Was dit jouw stoel?’

Novi sprong onmiddellijk tussen hen in en ging tevreden liggen.

Nikita besloot dat dit het perfecte moment was om zich uitgebreid over de rest van de bank uit te strekken.

Luke keek naar Fenna.

‘Volgens mij moeten we binnenkort een grotere bank kopen.’

 

De volgende ochtend was Midwinter Village veranderd in een prachtig winters tafereel.

De sneeuw lag dik op de daken en de bomen langs de weg waren bedekt met een glinsterend wit laagje.

Al vroeg in de ochtend reden de eerste vrijwilligers naar de winterhoeve.

Maggie arriveerde met een busje vol versgebakken broodjes, koekjes en appeltaarten.

Shelby had verschillende dozen boeken meegenomen voor haar leeshoek.

De Creatieve Aapjes waren druk bezig met het ophangen van de laatste versieringen.

Luke liep samen met Bram nog één keer de veiligheidscontrole na.

En Fenna?

Die stond midden op het erf met haar notitieboek in haar handen.

Ze keek naar de grote kastanjeboom, waaronder inmiddels een lange houten tafel stond. Rondom de boom hingen tientallen warme lantaarns.

Langs de oprijlaan stonden kleine houten bordjes die bezoekers de weg wezen naar de wintermarkt.

De grote schuurdeuren stonden uitnodigend open.

Vanbinnen klonk zachte muziek en de heerlijke geur van warme chocolademelk, kaneel en versgebakken brood verspreidde zich langzaam over het erf.

Fenna voelde een warme kriebel in haar buik.

Het was gelukt.

Bijna.

Want nu moesten de bezoekers nog komen.

Om elf uur stond de familie De Winter bij de ingang.

Mevrouw De Winter keek met grote ogen naar de opgeknapte boerderij.

‘O… wat hebben jullie dit prachtig gemaakt.’

Haar twee kinderen renden enthousiast naar de grote kastanjeboom.

‘Mama! Kijk! De lantaarns!’

Vader De Winter schudde Luke de hand.

‘Wat een geweldig werk hebben jullie verricht.’

Luke glimlachte.

‘We hebben ontzettend veel hulp gehad.’

Maggie kwam naar buiten met een grote schaal versgebakken koekjes.

‘Willen jullie iets lekkers?’

De twee jonge beren hoefden daar geen seconde over na te denken.

Even later kwamen ook de eerste dorpsbewoners over het oude stenen bruggetje.

Een oudere dame liep arm in arm met haar buurvrouw, een vriendelijke vos met een dikke gebreide sjaal.

Een grote eland droeg een mand vol zelfgemaakte houten speelgoedfiguurtjes.

Een groepje muizenkinderen rende enthousiast naar de creatieve tafel.

En de oude egel van het dorpsplein kwam met zijn kleinkinderen kijken naar de lantaarns die hij zelf had opgehangen.

Langzaam vulde het erf zich met vrolijke stemmen.

Fenna keek naar Luke.

‘Ze komen echt!’

Hij grijnsde.

‘Ik had het je toch gezegd?’

Rond het middaguur was de wintermarkt in volle gang.

Overal liepen dorpsbewoners met warme drankjes, kleine cadeautjes en manden vol lekkernijen.

In de grote schuur stonden de houten marktkraampjes opgesteld. Er werden zelfgemaakte kaarsen, gebreide sjaals, houten speelgoed, kaarten en allerlei andere winterse producten verkocht.

Bij Maggie ‘s kraampje stond inmiddels een flinke rij.

‘Twee warme chocolademelk en drie kaneelbroodjes, alsjeblieft!’

Maggie werkte met een tevreden glimlach achter haar kraam.

‘Komt eraan!’

Shelby zat in haar gezellige leeshoek met een groepje kinderen om zich heen.

Een klein konijntje zat op een kussen naast een jongentje. Twee jonge vosjes hadden zich onder een grote deken verstopt en een nieuwsgierig muisje zat helemaal vooraan.

Shelby sloeg haar boek open.

‘Er was eens, in een klein dorpje waar de winters koud waren maar de harten warm…’

Aan de andere kant van de schuur zat Fenna samen met de Creatieve Aapjes aan de creatieve tafel.

Overal lagen kleurpotloden, papier, stickers en kleine houten figuurtjes.

Een oudere das probeerde geconcentreerd een winterse wenskaart te maken, terwijl zijn kleindochter hem enthousiast uitlegde waar hij de glitters moest plakken.

‘Opa, niet zoveel!’

‘Maar ik dacht dat je van glitters hield.’

‘Ja, maar niet op je hele trui!’

Fenna begon te lachen.

Even verderop stond Luke met Bram te praten.

Ze keken tevreden naar de grote schuur.

‘Nou,’ zei Bram. ‘Dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen.’

Luke knikte.

‘En ik hoef voorlopig even geen oude schuur meer te zien.’

Bram begon te lachen.

‘Dat geloof je zelf toch niet?’

Luke keek naar Fenna, die inmiddels enthousiast met een groepje dorpsbewoners stond te praten.

‘Nee,’ gaf hij toe. ‘Eigenlijk niet.’

Aan het einde van de middag gebeurde er iets bijzonders.

Meneer Van Dijk kwam langzaam het erf opgelopen.

Hij droeg een dikke winterjas en had een kleine houten doos onder zijn arm.

Fenna zag hem onmiddellijk.

‘Meneer Van Dijk! Wat fijn dat u er bent!’

Hij glimlachte.

‘Dat wilde ik voor geen goud missen.’

Ze begeleidde hem naar de grote schuur.

Toen hij de deuren binnenstapte, bleef hij plotseling staan.

Zijn blik gleed langs de houten marktkraampjes, de warme lichtjes en de grote vlag aan de achterwand.

Heel even zei hij niets.

Toen verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.

‘Het lijkt wel alsof ik weer een kleine jongen ben.’

Shelby kwam naast hem staan.

‘Herkent u het nog?’

Hij knikte langzaam.

‘Meer dan jullie je kunnen voorstellen.’

Hij liep naar de oude vlag en streek voorzichtig met zijn hand over de stof.

‘Mijn vader heeft deze ooit opgehangen.’

Fenna voelde een brok in haar keel.

Meneer Van Dijk draaide zich naar haar om.

‘Jullie hebben iets heel bijzonders gedaan.’

Hij keek naar de houten doos die hij had meegenomen.

‘En ik heb nog iets voor jullie.’

Voorzichtig opende hij het deksel.

Binnenin lag het kleine stoffen zakje met het rode lint dat Fenna en Shelby tijdens hun eerste bezoek hadden gezien.

Meneer Van Dijk maakte het lint los.

Uit het zakje haalde hij een oude, prachtig versierde koperen sleutel.

Fenna keek verbaasd.

‘Wat is dat?’

‘De oude ceremoniële sleutel van de winterhoeve,’ vertelde hij. ‘Mijn moeder gebruikte hem vroeger bij de opening van iedere wintermarkt.’

Hij hield de sleutel even omhoog.

‘Ze zei altijd dat deze sleutel niet alleen de deur van een gebouw opende, maar vooral de deur naar nieuwe vriendschappen.’

Hij legde de sleutel voorzichtig in Fenna's hand.

‘Ik denk dat hij hier weer thuishoort.’

Fenna keek ontroerd naar het kleine koperen voorwerp.

‘Weet u het zeker?’

Meneer Van Dijk knikte.

‘Helemaal.’

Fenna keek naar haar vrienden.

‘Dan krijgt hij een heel bijzonder plekje in onze Winterhoeve.’

Shelby glimlachte.

‘Misschien in een mooie vitrinekast, samen met de oude foto's.’

‘En een klein bordje waarop het verhaal staat,’ vulde Maggie aan.

Luke knikte.

‘Dat kan ik wel maken.’

Toen de avond viel, veranderde de winterhoeve in een zee van warme lichtjes.

De lantaarns rondom de kastanjeboom brandden en vanuit de grote schuur klonk vrolijke muziek.

Mensen en dieren van alle soorten en formaten stonden samen op het erf.

De familie De Winter had zich bij de vijf vrienden gevoegd.

Meneer Van Dijk stond naast de oude kastanjeboom en keek tevreden om zich heen.

Fenna hield de koperen sleutel stevig vast.

Luke sloeg zijn arm om haar heen.

‘Nou, schat. Volgens mij mag je trots zijn.’

Ze keek naar haar vrienden.

Maggie stond naast haar met een grote schaal koekjes.

Shelby had een warm dekentje om haar schouders geslagen.

Nikita zat rustig aan Fenna's voeten, terwijl Novi enthousiast probeerde een gevallen koekje te bemachtigen.

De Creatieve Aapjes hadden zich op de onderste tak van de kastanjeboom genesteld en zwaaiden vrolijk naar iedereen.

Fenna keek naar de oude winterhoeve.

Een paar weken geleden hadden ze gedacht dat de jaarlijkse wintermarkt niet door kon gaan.

Maar nu stond ze op een plek die jarenlang vergeten was geweest.

Een plek waar vroeger zoveel mooie herinneringen waren ontstaan.

En waar vandaag nieuwe herinneringen werden gemaakt.

Ze draaide zich naar de dorpsbewoners.

‘Lieve allemaal…’

Langzaam werd het stil.

‘Toen het dorpshuis door waterschade moest sluiten, dachten we dat onze wintermarkt dit jaar niet door kon gaan.’

Ze keek naar Maggie, Shelby, Nikita en Novi.

‘Maar samen hebben we een oplossing gevonden. En dankzij jullie allemaal is de oude winterhoeve weer tot leven gekomen.’

Ze glimlachte naar de familie De Winter.

‘Dank jullie wel dat jullie ons de kans hebben gegeven om deze prachtige plek over te nemen en er iets nieuws van te maken.’

Daarna keek ze naar meneer Van Dijk.

‘En dank u wel dat u de herinneringen aan deze bijzondere boerderij met ons hebt gedeeld.’

Ze hield de koperen sleutel omhoog.

‘We hebben de Winterhoeve samen gekocht omdat we willen dat deze plek opnieuw een ontmoetingsplek wordt voor heel Midwinter Village.’

Er klonk enthousiast geroezemoes.

‘Het bestaande dorpshuis blijft natuurlijk gewoon bestaan. Maar hier, op de Winterhoeve, willen we het hele jaar door gezellige activiteiten organiseren. Creatieve workshops, bakmiddagen, voorleesmomenten, buurtbijeenkomsten en natuurlijk onze seizoen markten.’

Fenna keek naar de dorpsbewoners.

‘Een plek waar iedereen welkom is. Of je nu groot of klein bent, jong of oud, mens of dier.’

Ze glimlachte.

‘En ik hoop dat we hier samen nog heel veel mooie herinneringen mogen maken.’

Er klonk een luid applaus.

Luke boog zich naar haar toe.

‘Mooi gesproken.’

Fenna glimlachte.

‘Dank je.’

‘Maar je bent nog iets vergeten.’

Ze keek hem verbaasd aan.

‘Wat dan?’

Hij wees naar Maggie.

‘Volgens mij is de warme chocolademelk bijna op.’

Maggie slaakte een verschrikte kreet.

‘O nee!’

Iedereen begon te lachen.

Later die avond, toen de laatste bezoekers langzaam naar huis vertrokken, bleven de vijf vrienden nog even bij de grote kastanjeboom staan.

De sneeuw viel zachtjes naar beneden.

De oude winterhoeve straalde in het warme licht van de lantaarns.

Fenna keek naar de koperen sleutel in haar hand.

‘Wat een dag.’

Shelby glimlachte.

‘Ik denk dat mevrouw Vermeer dit prachtig had gevonden.’

Maggie knikte.

‘En ik denk dat we volgend jaar een veel grotere voorraad warme chocolademelk nodig hebben.’

Luke keek naar de grote schuur.

‘Volgend jaar?’

Fenna draaide zich langzaam naar hem om.

‘Nou… ik had eigenlijk nog een ideetje.’

Luke sloot zijn ogen.

‘Daar gaan we weer.’

‘Wat als we hier binnenkort ook iets leuks organiseren voor Sinterklaas?’

Maggie keek onmiddellijk enthousiast op.

‘O! Met pepernoten en kleine cadeautjes!’

Shelby glimlachte.

‘En misschien een speciaal voorleesmoment.’

Fenna keek naar de grote schuur.

‘We zouden hier een heel bijzonder pakjesavontuur van kunnen maken.’

Luke nam de laatste slok van zijn koffie.

‘Prima. Maar deze keer wil ik eerst weten hoeveel pakjes we moeten sjouwen.’

Novi blafte vrolijk.

‘En jij,’ zei Luke terwijl hij naar haar keek, ‘blijft met je neus uit de pepernoten.’

Fenna begon te lachen.

Ze keek nog één keer naar de oude winterhoeve.

De wintermarkt was gered.

De boerderij had opnieuw een toekomst gekregen.

En vanaf nu was de Winterhoeve van de vijf vrienden. Een plek die ze samen zouden beheren, waar het hele dorp welkom was en waar ieder seizoen nieuwe avonturen op hen wachtte.

Terwijl de sneeuw zachtjes over Midwinter Village dwarrelde, had Fenna het gevoel dat hun volgende avontuur misschien alweer dichterbij was dan ze dacht.

Einde van De oude winterhoeve.

Binnenkort: Het grote pakjesavontuur – een Sinterklaasverhaal uit Midwinter Village.